"Η κύρια πηγή έμπνευσης πίσω από το ποπ τραγούδι είναι ο έρωτας, πίσω από το λαϊκό ο χωρισμός και πίσω από το έντεχνο η χυλόπιτα!"
Από το blog Dog Day Afternoon του Σταθη Παναγιωτόπουλου (ναι, μάλλον αυτού του Ράδιο-Αρβύλα και του πάλαι ποτέ 'Μεταλλουργείου" στην ΕΤ-3) και με αφορμή την ακατανόητη προσφάτη συνέντευξη του Χάρη Κλαψιμίχα Κατσιμίχα σε γνωστό free press γεμάτη με εκφράσεις όπως "ο χοντρός των Active Member", "Ο Πλιάτσικας ας πούμε ποιος είναι; Ο ψηλός;" και με ευθείες επιθέσεις προς ένα κομμάτι της πολύπαθης ελληνικής σκηνής:
"Τι σχέση έχουν τα δικά μας τραγούδια με τις άχρωμες, άγευστες και άοσμες θεματολογίες του Ξυδάκη, με τους μικροαστικούς νταλκάδες του Πορτοκάλογλου, με το ρηχό λυρισμό του Αλκίνοου Ιωαννίδη και τις μπουρδολογίες π.χ. του Φάμελου; Απολύτως καμία!"
...και συνεχίζει με υμνολόγιο(!) προς τον Γιωργάκη (Oh yes!) και τον ...Καρατζαφέρη (στις προσφατές συναυλίες επανασύνδεσης άραγε τραγούδησαν τα αδέλφια και το 'Χέρι-χερι';).
Για την ιστορία, έχω φίλο μουσικό -που κινείται εν πολλοίς στον ίδιο μουσικό χώρο- που είχε δηλώσει σε ανύποπτο χρόνο πως θεωρεί τον δίσκο Ζεστα Ποτά του 1985 των αδελφών Κατσιμίχα αντίστοιχης επιδραστικότητας για την πολύπαθη ελληνική μουσική με αυτήν των Beatles στο εξωτερικό. Μπορεί και να είναι και έτσι αλλά φαίνεται πως οι εξελίξεις τους ξεπέρασαν γιαυτό και αυτή η αφ' υψηλού αντιμετώπιση των άλλων δημιουργών.
Δεν έχω φυσικά κανένα πρόβλημα με τους δημιουργούς να λένε ακριβώς αυτό που πιστεύουν έστω και αν διαφωνώ κάθετα με αυτό αλλά σε έναν μουσικό χώρο που δεν πολύπαρακολουθώ μάλλον θα προτιμήσω κάποιον νεοτερο δημιουργό που φαίνεται να έχει το μυαλό του μέσα στο κεφάλι του.
Αυτά προς το παρόν...
...See Ya In The Pit!
Τους electro-gazers (όπως αυτοαποκαλούνται) The London Apartments του καναδού Justin Langlois τους είχαμε αφήσει στο πολύ καλό EP Dialogue Of Οne (
Στο Signals And Cities Are Forever η συνταγή δεν έχει αλλάξει καθόλου... και καλώς πράττει ο Justin αφού ως γνωστόν "Ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει"(!!!): Ωραίες συνθέσεις -ενίοτε instrumental-, slow / midtempo ρυθμοί με πολύ διακριτικά beats (όπου υπάρχουν), "πειραγμένο" ηλεκτρονικά το background, ωραίες γραμμές στα keyboards, ψιθυριστά φωνητικά, λίγες επίσης διακριτές κιθάρες (που και που όμως "γρατζούνανε" και λίγο πιο έντονα, πχ στο 'Satellites'): electrogaze με τα ολα του δηλαδή και ότι πρέπει για χαλαρή νυχτερινή χειμερινή ακρόαση!
Η κύρια πλοκή (η αναζήτηση μιας κοπέλας) διαπλέκεται με την ιστορία τριών φίλων που εκεί στα τέλη των 80s τριγυρνάνε στην Πλατεία Εξαρχείων και τα μπαρ της, στα πάρτυ, στις συναυλίες της εποχής (που συνήθως κατέληγαν σε επεισόδια και ξύλο όπως ίσως θα θυμάστε οι μεγαλύτεροι), στις διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις με χρυσαυγίτες ή/και την αστυνομία.
.