[#Blogovision2014: Sechs]

****

Sleaford Mods

Divide and Exit [Harbinger Sound]

Αsda, halal, cunts, minimum wage, benefits, council flats, baked beans, legal drinking age, cider, CCTV, Nigel Farage, NHS, innit, bacon, off-licence, Wetherspoons, wanker, tube, six-pack, Simon Cowell, Wonderwall, royal baby, pot noodle, piss, quid, binge, tesco, loo, bloke, bollocks, divvy, gherkin, Kerry Katona, WAGs, Russell Brand, Midlands, lad, I Love My Country, raves, daily star, Wayne Rooney, dodgy, sod off, hoodies, poppers, chap, C of E, chav, nicked, dip stick, high street, tea with milk, SLEAFORD MODS. [Vicky]

****

Kangding Ray

Solens Arc [Raster-Norton]

Αφου σε έχει καθηλώσει από την αρχή με τα βλοσυρά beats του εναρκτήριου 'Serendipity March', σου πετάει μια synth μελωδία που μοιάζει σαν να έχει βγει από το Amber των Autechre και αρχίζεις και την ψυλλιάζεσαι. 50 λεπτά μετά το έχεις επιβεβαιώσει: είναι ένα σπουδαίο άλμπουμ πειραματικής techno (ενίοτε beatless) που στην πραγματικότητα, όπως εύστοχα παρατηρεί το FACT, μοιάζει περισσότερο με live set. Ένα απίθανο live set που (δεν) έζησες να παίζει εκκωφαντικά σε κάποιο τσιμεντένιο υπόγειο club ευρωπαϊκής μητρόπολης περικυκλωμένος από ιδρωμένα κορμιά και τεράστια χαμόγελα. [lkrory21]

****

TOPS

Picture Υou Staring [Arbutus Records]

Η συναισθηματική bedroom pop, είδος που παίζουν οι TOPS όπως διάβασα και σε γνωστό site, είναι το νέο αγαπημένο μου είδος. Ακούγοντας το Picture Υou Staring μια λέξη μου καρφώθηκε στο μυαλό: απαλά. Πόσο όμορφο είναι όταν τα πράγματα, υλικά και μη, είναι απαλά (σαν απαίσιο τσιτάτο σε τοίχο, το ξέρω, τέτοια είμαι). Ένα συνονθύλευμα mellow 80’s κομματιών ιδανικών για blues, καπνισμένης φωνής (έξοχη η Jane Penny) και ξεγνοιασιάς συνθέτουν έναν υπέροχο, αυθεντικά ποπ δίσκο. [EveofDes]

#Blogovision2014

[Killer Quotes #50: Noel Gallagher VS Sleaford Mods]

They're like fucking Brown Bottle in Viz. There's no joy in that, is there? It's just two guys, one clearly mentally ill, who's just shouting like Brown Bottle about fucking cider and fucking shit chicken. Yeah, that would've been fun wouldn't it, at Knebworth. 'Good evening ladies and gentlemen, and while we're all here', while all the people at the back are on acid and E, 'round of applause for the miners, wahey'. Fuck off.

O Noel Gallagher απαντά στο "κράξιμο" που του έριξαν οι Sleaford Mods (#18 για το 2014 για το blog που διαβάζετε με το Divide and Exit) νωρίτερα μέσα στην χρονιά. Δεν έχει δίκιο (όχι τελείως τουλάχιστον) στα σχόλια του αλλα τον φαντάζεσαι να "τα φτύνει" με την χαρακτηριστική βρετανική προφορά και είναι αδύνατο να μην γελάσεις.  [via NME]

[#Blogovision2014: Achtzehn]

****

Run The Jewels

Run The Jewels 2 [Mass Appeal/Sony RED]

Ο τύπος με το κόκκινο φούτερ περιδιαβαίνει μέρα νύχτα τους δρόμους, σαν άλλος ιεροκήρυκας που ψάχνει το ποίμνιο του, σαν τον Radio Raheem, τον ήρωα του Σπάικ Λι με το boombox που στο τέλος τον σκοτώνουν οι μπάτσοι, σαν άλλος Robert Johnson που πούλησε την ψυχή του στο διάβολο για τις ρίμες του. Αρπάζει τους περαστικούς απ΄ το μανίκι και τους λέει για τότε που έσπρωχνε κόκα και εξαιτίας του έχασε ένα παιδί το μυαλό του.[Vicky]

****

Chromeo

White Women [Atlantic/WEA]

Does anybody remember laughter? Ή και ελληνιστί: ποιός άνοξε το παράθυρο και μπήκε έτσι το κέφι; Οι Chromeo φτιάχνουν ένα δίσκο με ένα all star συμμετοχών (Toro Y Moi, Solange, Ezra Koenig, κ.α.) που στην καρδιά του βρίσκεται ένας και μόνο σκοπός: η διασκέδαση. Μελωδίες που σε πάνε σε κάποια παρακμιακή disco των 80's, cosmic στοιχεία αλλά και η απαραίτητη μελαγχολία συνθέτουν ένα δίσκο με πολυφορεμένα μεν στοιχεία που δεν παύει όμως να είναι τρομερά διασκεδαστικός και εθιστικός. Αναρωτιέμαι πόσο ποδαράκια κουνήθηκαν κρυφά κάτω από τα γραφεία, πόσοι γοφοί κουνήθηκαν φανερά σε μπαρς. Αν ήταν slogan θα ήταν, ακούστε Chromeo, κάνει καλό! [EveOfDes]

****

Sleaford Mods

Divide and Exit [Harbinger Sound]

O Andrew Fearn στήνει το πιο υπέροχα ωμό και μονότονο ηχητικό background από τους Suicide κ δώθε και ο James Williamson απαγγέλει στίχους που βρωμοκοπάνε φτηνή μπύρα, βρεγμένο  πεζοδρόμιο, κατρουλιό και Tesco noodles με 30 πένες το πακέτο στον φούρνο μικροκυμάτων και περιγράφουν -χωρίς ίχνος διδακτισμού- όλα τα κακώς κείμενα και αδιέξοδα της Μ.Βρετανίας του σήμερα, από το celebrity culture μέχρι τις κακοπληρωμενες δουλειές και την ζωή μερά με την μέρα χωρίς ίχνος ελπίδας στον ορίζοντα. Και σε όποιον δε αρέσει η απάντηση είναι ένα μεγάλο, δυνατό "Fook off, you wanker" στην χαρακτηριστική βαριά προφορά απο τα East Midlands του Williamson. [lkrory21]

#Blogovision2014 

[Eclectic Roadtrips Season 2 Episode 17 @ Strummer Radio]

 

Από τoυς Here Lies Man στην Cassandra Jenkins και από την Yu Su στους Public Enemy και ενδιάμεσα από Jimmy Hendrix με τον Stephen Stills στην πρωτόλεια rock εκδοχή του 'Woodstock' στο remix των Autechre στην Sophie και από τα νέα άλμπουμ των Shame και Sleaford Mods σε classics από Talking Heads και Alicia Keys. 

Όλα τα τραγουδιά λοιπόν του επεισοδίου της Κυριακής 24/1 σε μια βολική playlist του Spotify παρακάτω για να μην ...σας λείψει η διασκέδαση.

Νέα επεισόδια Eclectic Roadtrips κάθε Κυριακή στις 2μμ. Για playlists και mixes από προηγούμενα επεισόδια πατήστε εδώ.

[Universal Everything]

Leftfield - 'Universal Everything'

Alternative Light Source, 08.06.15, BMG

Η 90s nostalgia καλά κρατεί σε όλα τα μουσικά είδη, ακόμα και για τον progressive house ήχο των Leftfield. Έχουν επανέλθει ενεργά από το 2010 και δώθε για συναυλίες αλλα πλέον ετοιμάζουν το νέο τους δίσκο 16 χρόνια μετά το Rhythm & Stealth του 1999 (και μόλις τρίτο, βλεπε και το υποψήφιο για Mercury Prize Leftism του 1995) και το instrumental ανελέητο και φορτωμένο με tb303 μπασογραμμές 'Universal Everything'  παραπάνω είναι το πρώτο δείγμα. 

Όπως μας είχαν συνηθίσει και στις χρυσές εποχές τους εκεί στα mid to late 90s -θυμηθείτε το 'Open Up' με τον John Lydon, το 'Afrika Shox' με τον Afrika Bambaataa που συνοδεύεται και με ένα από τα πιο καθηλωτικά video όλων των εποχών δια χειρός Chris Cunningham, κλπ-, έτσι και το Alternatice Light Source θα έχει μπόλικες high  profile συνεργασίες, βλ. Tunde Adebimpe (TV On The Radio), Channy Leaneagh (Poliça) και Sleaford Mods (που συμμετέχουν και στο νέο άλμπουμ των The Prodigy αλλα δεν εντυπωσιάστηκα, ελπίζω με τους Leftfield να πάνε καλύτερα τα πράγματα).

[lkrory21's #Plissken2015 Part III]

Day 2 [06/06/2015]

Η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ ξεκίνα σχετικά αδιάφορα με βόλτα μεταξύ των άνευρων Waxahatchee της Katie Crutchfield στην κεντρική σκηνή μπροστά σε 20 άτομα και των αμερικανό-ιταλό-γερμανών Warm Graves στην Republic μπροστά σε άλλα τόσα. Μάλλον με κέρδισε ένα κλικ παραπάνω το sci-fi-delic rock (όπως χαρακτηρίζουν οι ίδιοι τo shoegaze που βασικά παίζουν) των δεύτερων. Βοήθησε και το επικό παλτό που φόραγε μεσημεριάτικα στον Ταύρο ο ένας εξ αυτών.

Perfume Genius. Το ότι ξαφνικά μαζεύτηκε κόσμος στην main stage για το μουσικό σχήμα του Mike Hadreas (κατά το ήμισυ πατριώτης όπως μας δήλωσε κα από σκηνής) που παραλληρούσε σε κάθε του κίνηση και γνώριζε και τους στίχους των κομματιών δείχνει ότι έχει αποκτήσει και στην Ελλάδα το δικό του niche κομμάτι κοινού. Προσωπικά δεν ξετρελλάθηκα και τόσο με το στήσιμο και την πόζα στην σκηνική του παρούσια αλλα δεν του λείπουν οι καλές ιδέες στην μουσική που φτιάχνει.

Liturgy. Δεν ξέρω αν με βάση το περιπέτειωδες ηχητικά The Ark Work (2015) μπορούμε πλέον να τους χαρακτηρίζουμε καν black metal (ή hipster black metal για τους πιο κακεντρεχείς). Παρ' όλα αυτά η εμφάνιση τους είχε καθαρά metal στήσιμο και ήχο, στο κοινό έκαναν την εμφανισή τους μπλουζάκια Mayhem, κλπ και αν και ξεκίνησαν άτσαλα και μπερδεμένα (μας δικαιολογήθηκαν πως μόλις πριν μια ώρα ήρθαν από το αεροδρόμιο), σταδιακά "πήραν μπρος", άρχισαν οι "ριφάρες" και έκλεισαν δυνατά. Μεγάλο ατού φυσικά ο drummer Greg Fox.

Pharaohe Monch. Ίσως το hip-hop να είναι πιο ξενο ως άκουσμα ακόμα και από τo metal στα αυτιά του κοινού του Plissken. Παρ' όλα αυτά παρέα με τον Boogie Blind στα decks και τον μαλλί - τουρμπάνι DJ Kameron στο δεύτερο mic, o κύριος Monch έκανε το καλύτερο που μπορούσε και νομίζω καλά τα πήγε με το "κλασικότροπο" νεοϋορκέζικο hip hop σε ένα σετ που έκανε "τικ" σε όλα τα "κουτάκια" -παλιά και νέα δικά του κομμάτια, throwback σε κλασικά κομμάτια, tribute σε αποθανόντα ράπερ (Nate Dogg), το απαραίτητο κοινωνικόπολιτκό μήνυμα, επίδειξη skills στα πικάπ από τον DJ, μια απίθανη μίμηση Busta Rhymes που λιώσαμε στο γέλιο- και έκλεισε με το μεγαλύτερο χιτ της καριέρας του ('Simon Says'). All good.

Νέγρος του Μοριά. Δεν είναι κρυφό ότι δεν βρίσκω τίποτα, μα τίποτα όμως, το ιδιαίτερο στο εγχώριο hip-hop. Παρ' όλα αυτά είχα αρκετή περιέργεια να δω τι σόι πράγμα είναι ο Νέγρος του Μοριά ωστέ να τρυπώσω με άλλα μόλις 20 άτομα στο Tunnel την ώρα που όλοι οι υπόλοιποι απολάμβαναν τους γκαραζοψυχεδελικούς Thee Oh Sees (ειδά τα τελευταία 15', εντάξει, καλή φάση, αντιλαμβάνομαι γιατί τους γουστάρει το εγχώριο κοινό τόσο αλλά τι χρειάζονται δύο drummers αμά παίζουν σχεδόν ακριβώς το ίδιο;). Το κάτι μεταξύ ραπερ και ρεμπέτη "slur" στις ρίμες και την ομιλία του ΝτΜ κόλλαγε ωραία πάντως πάνω στα σχεδόν "ληθαργικά" beats του Evan SBK (307 Squad) που δεν είχαν αυτήν την συνήθη διαφορά φάσης σε σχεση με τις παραγωγές του σήμερα.

Electric Wizard. Ξέρω, ξέρω, έχει την δική του σχεδόν εικοσάχρονη ιστορία στο doom/sludge metal το εγγλέζικο τρίο, εμένα μου φάνηκε όμως ότι έπαιζαν για 45 λεπτά το ίδιο κομμάτι των Black Sabbath. Εντάξει, το έπαιζαν ωραία τουλάχιστον και έτσι πέρασε ευχάριστα η ώρα μέχρι τον...

Andy Stott. Τι να λέμε τώρα, ε; Όσοι-ες στριμώχθηκαμε στην μια και στενή είσοδο του Aquarium (αυτό να το δούμε λίγο του χρόνου, ε, Plissken;) για να μπούμε να δούμε τον παραγωγό ξέρουμε τι ζήσαμε. O Andy πήρε, εύκολα, "κεφάλια" με το καθηλωτικό πειραματικό techno set του βασισμένο φυσικά κυρίως στα δύο άλμπουμ του στην Modern Love, Luxury Problems και Faith In Strangers. και δικαίως αποθεώθηκε από το κοινό. Κάτι μου λέει ότι θα γίνει συχνός επισκέπτης στα μέρη μας μετά από αυτό

Ariel Pink. Επιστρέφοντας έξω στην main stage βρίσκω όλους τους γνωστούς μου να χαζέυουν σιχτιρίζοντας τον Ariel και την τετραμελή μπάντα που έμοιαζε να έχει βγει από κωμωδία των 80s. Έκανε, λέει, μισή ωρα να ξεκινήσει λόγω προβλημάτων, κοροϊδεψε, λέει, τους Electric Wizard (σε άλλες εποχές και μπροστά σε άλλο κοινό η σκηνή θα είχε μετατραπεί σε λόφο από κουτάκια με κάτι τέτοιο) και έπαιξε χάλια. Καμία εντύπωση εδώ, αν αρχιζαν να μου λένε "πόσο το σπάει ο Ariel ρε", αυτό, ναι, θα ήταν όντως ανήκουστο. Εγώ πρόλαβα να ακούσω δύο κομμάτια στο τέλος (το αγαπημένο 'Not Enough Violence' και ένα instrumental φάση 70s prog band που το γύρισε σε AOR στα 80s), πριν μας παρατήσει σύξυλους, πλάκα είχε το πανηγύρι του απρόβλεπτου Ariel αλλά ήταν ώρα να πιάσω θέση στην μπαριέρα της Republic για τους...

Sleaford Mods. Η απόλυτη αποδόμηση του τι σημαίνει live. Ο Andrew Fearn μας χάζευε με το χέρι στην τσέπη, πέρασε την περισσότερα ώρα ανοίγοντας κουτάκια μπύρας ή βγαζοντας μας φωτογραφίες, που και που πάταγε και το spacebar στο laptop για να ξεκινήσει το επόμενο beat ώστε ο Jason Williamson να φτύσει -κυριολεκτικά και μεταφορικά- τους θανατερά καυστικούς στίχους του για τα κακώς κείμενα της σύγχρονης βρετανικής κοινωνίας. Δεν παρέλειψε να ειρωνευτεί και τους Mogwai. "What's that shit over there?" σχολιασε σε μια παύση καθώς οι σκωτσέζοι "άστραφταν και βρόνταγαν" στο main stage ενώ σε επόμενη φάση διεμήφθη η πιο αστεία στιγμή του φεστιβάλ (μαζί με την μίμηση Busta Rhymes από τον Pharaohe):

JW: Who's playing next door?

Κοινό: Mogwai!

JW: Jesus fucking Christ, are they still playing good?

Εννοείται πως τους λάτρεψα ακόμα παραπάνω.

Mogwai. Πίσω στην main stage οπου προλαβα τα τελευταία δέκα - δεκαπέντε λεπτά των πάντα καλών Mogwai (έχω την εμπειρία δύο - τριών live τους), ο γνωστός Mogwai-όλογος PHD Φαντασμένιος όμως λέει ότι ήταν καλύτεροι στην αρχή, δεν θα πω τίποτα άλλο εγώ, σύντομα θα τα μάθουμε όλα στο μπλογκ του.

Mikal Cronin. Το πολύ συμπαθητικό indie rock του αμερικάνου τραγουδοποιού και της παρέας του ήταν για μένα ότι έπρέπε για να κλείσει μουσικά το Plissken Festival 2015. Άντε και του χρόνου!

[Part I] [Part II]