[● Νέος Κρόνος 106.7 ● V35 ● 17.05.2025 ●]

Νέος Κρόνος 106.7 version 35 με τις fresh(est) electronica around επιλογές δια χειρός του εκλεκτού καλεσμένου curator και φίλου Ice_Eyes (aka Anastasios T), thanks mate! 

Enjoy @ Spotify:

Full Tracklist:

Previously on Νέος Κρόνος 106.7

 

[Νέος Κρόνος 106.7: V17, 10.03.2024]

Νέος Κρόνος 106.7: V17, 10.03.2024 

selections by special guest EveOfDes (X / Insta)

   

From The Memory Banks Of New Kronos

[Υποψηφιότητες Όσκαρ 2015: Τι μας άρεσε, τι κράζουμε και τα φαβορί (;)]

Πριν λίγη ώρα ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες για ένα θεσμό που σίγουρα δε βραβεύει τις καλύτερες ταινίες (δεν υπάρχει τέτοια βεβαιότητα στο σινεμά έτσι κι αλλιώς), είναι καθαρά αμερικανοκεντρικός και αποτελεί ένα πανηγύρι διαφήμισης και πρόμο. Παρόλα αυτά ακόμα συζητιέται από όλο τον κόσμο και οι προβλέψεις δίνουν και παίρνουν. Πού να φανταζόμασταν όταν ο Wes Anderson έκανε το Rushmore ή ο Alejandro González Iñárritu το Amores Perros ότι φέτος θα πάρουν εννιά υποψηφιότητες τα φιλμ τους.

Με εννιά υποψηφιότητες έκαστο λοιπόν το Grand Budapest Hotel και το The Birdman, όπως είχε φανεί και από τις Χρυσές Σφαίρες, έχουν το προβάδισμα. Το The Imitation Game (για το Βρετανό πατέρα των υπολογιστικών μηχανών Allan Turing) μόνο και μόνο επειδή είναι μια καλή ταινία κομμένη και ραμμένη στα οσκαρικά πρότυπα κατάφερε να μαζέψει οκτώ. Δύσκολα θα ξεχωρίσει αλλά έτσι νομίζαμε και για το Λόγο του Βασιλιά (Τhe King's Speech) και τελικά “σάρωσε” σχεδόν. Το Boyhood έχει 6 υποψηφιότητες, αλλά είναι ως τώρα το φαβορί των κριτικών και πήγε καλύτερα στις Χρυσές Σφαίρες.

Το ότι πήρε 6 υποψηφιότητες το American Sniper είναι σχεδόν φάρσα, μία περισσότερο από το προσωπικά αγαπημένο μου Foxcatcher (που ευτυχώς εδώ πήγε καλύτερα από Χρυσές Σφαίρες και BAFTA), ενώ στις 5 έφτασε και το biopic- τι άλλο;- The Theory of Everything για τον Steven Hawking και τη γυναίκα του, αλλά και το indie καταβολών Whiplash που στηρίζουμε με πάθος, θυμίζοντας λίγο την περίπτωση του Beasts of The Southern Wild.

Το Mr.Turner δυστυχώς για τον πρωταγωνιστή του Timothy Spall πήρε μόνο τεχνικές υποψηφιότητες και φωτογραφία, ενώ και το Selma έμεινε τελικά σχεδόν στην απέξω με την μοναχική στις μεγάλες κατηγορίες υποψηφιότητα για καλύτερη ταινία να συνοδεύει αυτή του καλύτερου τραγουδιού, στην οποία είναι φαβορί.

Επίσης εξέπλησε δυσάρεστα η απουσία του Lego Movie από τα animation ενώ στην αναμενόμενη -μετά την ανακοίνωση της longlist των εννιά- πεντάδα των ξενόγλωσσων ξεχωρίζει το Ιda. Αναλυτικά οι υποψηφιότητες και η αποψάρα μου για τις βασικές κατηγορίες:

Kαλύτερης Ταινίας: Σχεδόν αναμενόμενη η οκτάδα (αντί για 9 που ήταν τα τελευταία χρόνια). Μέσα το Whiplash. Μέσα και ο Κλιντ Ιστγουντ με τα κονέ του στην Ακαδημία- προσωπικά το American Sniper δε με πείθει και προφανώς με τρελό σπρώξιμο πήρε τόσες υποψηφιότητες. Έξω το Foxcatcher (αίσχος) και το Gone Girl (θα το βάζαμε αν μας ρωτάτε). Οριακά φαβορί το Boyhood, χωρίς να είμαι καθόλου σίγουρη.

American Sniper
Birdman
Boyhood
The Grand Budapest Hotel
The Imitation Game
Selma
The Theory of Everything
Whiplash 

Α' Αντρικού: Mέσα ο Steve Carell για το Foxcatcher -κάτι είναι και αυτό- μέσα και ο πιο υπερτιμημένος ηθοποιός των τελευταίων ετών Bradley Cooper για το Sniper. Tα άλλα ήταν τα αναμενόμενα λίγο ως πολύ με αυτούς που υποδύονται τις ιδιοφυίες με προβλήματα να παίρνουν υποψηφιότητες και τον Michael Keaton για το Birdman. Έξω ο David Oyelowo για το Selma, έξω και ο Ralph Fiennes για τον Wes Anderson, έξω ο Jake Gyllenhall για το Nightcrawler. Το παίζουμε σχεδόν 50-50 για τους κατόχους των Σφαιρών Redmayne και Κeaton, με τον πρώτο να προηγείται λόγω αβανταδόρικου ρόλου.

Steve Carell, Foxcatcher
Bradley Cooper, American Sniper
Benedict Cumberbatch, The Imitation Game
Michael Keaton, Birdman
Eddie Redmayne, The Theory of Everything 

A' Γυναικείου: Eπιτέλους μια πολύ ευχάριστη έκπληξη: μέσα η Cotillard για το Δύο Μέρες μια Νύχτα, κατά τα άλλα ό,τι περιμέναμε περίπου.΄Εξω -ευτυχώς- η Amy Adams για το αίσχος που λέγεται Big Eyes. Mέσα η Reese Witherspoon για το Wild, έξω τελικά η Aniston για το Cake που είχε τον τελευταίο καιρό momentum για υποψηφιότητα. Πολύ δύσκολα το χάνει η Julianne Moore για το Still Alice, μακάρι να το πάρει η Cotillard αν και μάλλον οι πολύ καλές χολιγουντιανές διασυνδέσεις της έφεραν την υποψηφιότητα για μια ταινία-αριστούργημα που άφησαν σκανδαλωδώς έξω από τις υποψηφιότητες των ξενόγλωσσων (μια κατηγορία βέβαια παραδοσιακά με ροπή στο ό,τι να ναι).

Marion Cotillard, Two Days, One Night
Felicity Jones, The Theory of Everything
Julianne Moore, Still Alice
Rosamund Pike, Gone Girl
Reese Witherspoon, Wild

Β' Γυναικείου: H κατηγορία της Patricia Arquette και όλων των υπόλοιπων που μάλλον δεν έχουν και πολλές ελπίδες. Προφανώς κάθε χρόνο υπάρχουν μέλη της Ακαδημίας που απλά ψηφίζουν Meryl Streep χωρίς να ξέρουν καν πού και αν παίζει- δεν εξηγείται αλλιώς. Το Into the Woods κατά τα λοιπά πήγε άπατο. Έξω η Chastain για το The Most Violent Year και η Rene Russo για το Νightcrawler και μέσα η Laura Dern που παίζει τη μητέρα της Reese Weatherspoon στο ...Wild αλλά μάλλον αυτό μικρή σημασία έχει.

Patricia Arquette, Boyhood
Laura Dern, Wild
Keira Knightley, The Imitation Game
Emma Stone, Birdman
Meryl Streep, Into the Woods 

B' Αντρικού: Aντίστοιχα η κατηγορία του J.K. Simmons και των υπόλοιπων που μάλλον θα περιοριστούν σε ρόλο κομπάρσου για φετος. Και δίκαια! Η ερμηνεία του στο Whiplash είναι σαρωτική και οι μόνες αντιρρήσεις που μπορεί να έχει κάποιος είναι για το αν ο ρόλος είναι Α' ή Β' αλλά και γιατί ο παρτενέρ του Miles Teller δεν ακούστηκε καθόλου. Κρίμα για τον υπερσυμπαθή Mark Ruffalo πάντως που είναι ακόμη αρκετά υποτιμημένος θεωρώ.

Robert Duvall, Τhe Judge
Ethan Hawke, Boyhood
Edward Norton, Birdman
Mark Ruffalo, Foxcatcher
J.K. Simmons, Whiplash 

 

Σκηνοθεσίας: Μια καλή τετράδα συμπληρώνεται με τον ύπνο του The Imitation Game. Έξω η AvaDuVernay για το Selma, στην οποία ελπίζαμε στην πρώτη υποψηφιότητα για γυναίκα Αφροαμερικανίδα σκηνοθέτιδα και γιατί όχι και νίκη. Πολύ κρίμα. Ο Linklater φαίνεται να έχει ένα μικρό προβάδισμα, θεωρώντας οτι ακολουθούν οι Wes Anderson και Iñárritu. Θα ήθελα να δω το Bennett Miller αλλά μάλλον πολύ δύσκολο. Χαίρομαι πάντως που η “αόρατη” σκηνοθεσία του στο Foxcatcher αναγνωρίστηκε.

Alejandro  González Iñárritu, Birdman
Richard Linklater, Boyhood
Bennet Miller, Foxcatcher
Wes Anderson, The Grand Budapest Hotel
Morten Tydlum, The Imitation Game 

Διασκευασμένου Σεναρίου: To Whiplash μπήκε σε αυτή την κατηγορία σχεδόν καταλάθος γιατί ο σκηνοθέτη του γύρισε μια παρόμοια μικρού μήκους για να βρει λεφτά να χρηματοδοτήσει το σενάριο του... αλλά έστω και έτσι πήρε άλλη μια υποψηφιότητα και μακάρι να πάρει και το βραβείο. Δεν έχουμε δει το Inherent Vice ακόμη- μια ταινία που μόνο εδώ αναγνωρίστηκε αφού μάλλον είναι high as a kite το κλίμα της για την πάει η Ακαδημία. Έξω και από εδώ το Gone Girl (όπως και από τη σκηνοθεσία και από παντού εκτός της Rosamund Pike), ίσως γιατί ο David Fincher δεν ασχολήθηκε με πρόμο πολύ πολύ, όπως διαβάζουμε.

American Sniper
The Imitation Game
Inherent Vice
The Theory of Everything
Whiplash

Πρωτότυπου Σεναρίου: Η μοναδική αναγνώριση του Nightcrawler. Μαζί του το Foxcatcher (δίκαια για μένα). Στις Χρυσές Σφαίρες το πήρε το Birdman οπότε θα του δώσουμε το προβάδισμα, αν και φαίνεται περισσότερο μια ταινία κινηματογραφικής βιρτουοζιτέ και όχι σεναρίου.

Birdman
Boyhood
Foxcatcher

The Grand Budapest Hotel
Nightcrawler

Φωτογραφία: Παραδοσιακά αυτές οι υποψηφιότητες αφήνουν χώρο για ελαφρώς ασυνήθιστες επιλογές. Έτσι χώρεσε το εκπληκτικά φωτογραφημένο Ida, αλλά και ο βετεράνος Roger Deakins για την πατάτα Unbroken της Angelina Jolie. Επίσης έξω ο Robert Elswit που γύρισε δύο από τις πιο ωραία φωτογραφημένες ταινίες της χρόνιάς το Ιnherent Vice και το Nightcrawler αλλά μέσα το Mr. Turner. Θεωρώ ότι όλοι παίζουν.
 Birdman
The Grand Budapest Hotel
Ida
Mr. Turner
Unbroken

Ξενόγλωσσης Ταινίας: Παραδοσιακά ο,τι να ναι κατηγορία με καλές ταινίες και random επιλογές πολύ συχνά να συμπληρώνουν την πεντάδα. Είπαμε στηρίζουμε Ιda αλλά το ρώσικο Leviathan πήρε τη Χρυσή Σφαίρα ενώ το Wild Tales είναι crowd pleaser.

Ida

Leviathan
Tangerines
Timbuktu
Wild Tales 

Kαι οι υπόλοιπες κατηγορίες:
Μοντάζ
American Sniper
Boyhood
The Grand Budapest Hotel
The Imitation Game
Whiplash
Τραγούδι
The Lego Movie
Selma
Beyond the Lights
Glenn Campbell: I’ll Be Me
Begin Again
Πρωτότυπη Μουσική
The Grand Budapest Hotel
The Imitation Game
Interstellar
Mr. Turner
The Theory of Everything
Kοστούμια
The Grand Budapest Hotel
Inherent Vice
Into the Woods
Maleficent
Mr. Turner
Μακιγιάζ και Κομμώσεις
Foxcatcher
The Grand Budapest Hotel
Guardians of the Galaxy
Σχεδιασμός Παραγωγής
The Grand Budapest Hotel
The Imitation Game
Interstellar
Into the Woods
Mr. Turner
Μοντάζ Ήχου
American Sniper
Bidman
The Hobbit: The Battle of the Five Armies
Interstellar
Unbroken
Μείξη Ήχου
American Sniper
Birdman
Interstellar
Unbroken
Whiplash
Οπτικά Εφέ
Captain America: The Winter Soldier
Dawn of the Planet of the Apes
Guardians of the Galaxy
Interstellar
X-Men: Days of Future Past
Μικρού Μήκους
Aya
Boogaloo and Graham
Butter Lamp
Parvaneh
The Phone Call
Μικρού Μήκους, Κινούμενο Σχέδιο
The Bigger Picture
The Dam Keeper
Feast
Me and my Moulton
A Single Life
Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους
Crisis Hotline
Johanna
Our Curse
The Reaper
White Earth

[Season 6 Episode 12]

lkrory21 | Season 6 Episode 12

Thursday 08.01.2015 | 11pm EET | Poplie Webradio

File under: "Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του", "τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα" και όλα τα σχετικά. Άλλωστε ακόμα και τα σχολεία άνοιξαν, μελομακάρονα/κουραμπιέδες τέλος, το χριστουγεννιάτικο δέντρο ξεστολίστηκε (και δεν έπεσε ούτε μια φορά μέσα στις γιορτές χάρις στον γάτο, yes!), ήρθε ο καιρός επιτέλους να λήξουν και οι σχεδόν σχολικές διακοπές τόσο του παρόντος blog όσο και της εκπομπής του στον Poplie Webradio.

Έτσι λοιπόν, η έκτη σεζόν στον Poplie συνεχίζεται με το 12ο επεισόδιο της (βλ. αφίσσα παραπάνω) ενώ με αυτό την ανάρτηση το παρόν ιστολόγιο (sic) μπαίνει αισίως στον δέκατο χρόνο συνεχούς λειτουργίας (yeap!). Όχι και άσχημα για ένα εν πολλοίς μουσικό blog που ξεκίνησε την πορεία του κάπως έτσι, ε; Καλή χρονιά λοιπόν σε όλους και όλες που έχετε απομείνει να το διαβάζετε!

Φώτο: Πάρνηθα 2/1/2015 (Credit/thanks: @Vikonika)

[#Blogovision2014: Eins]

*

Flying Lotus

You’re Dead! [Warp]

Για το αισίως πέμπτο του άλμπουμ ως Flying Lotus o Steve Ellison μεταμορφώνεται σε "dark magus" της LA Beats σκηνής (τα "στενά" όρια της οποίας έχει αφήσει εδώ και πολύ καιρό πίσω του) και οικοδομεί με την βοήθεια παλαιών και νέων συνεργατών μια θεματική jazz-fusion-broken-beats-hip-hopera με θέμα τον θάνατο. Με την απαραίτητη δόση υπερβολής φυσικά, μπορούμε να πούμε πως αν το Cosmogramma και τo Until The Quιet Comes ήταν η Coltrane-ική περίοδος του, τότε το You're Dead! είναι το δικό του Bitches Brew. Όχι και άσχημα για έναν παραγωγό που ξεκίνησε πριν οκτώ χρόνια ως intern της Stones Throw και σκαρώνοντας τζινγκλάκια για το [adult swim]. [lkrory21]

*

Strand of Oaks
HEAL [Dead Oceans]

Συναισθήματα. Η αγάπη, η στοργή, η ευτυχία, η λαγνεία, ο έρωτας, το πάθος, το δέος, ο θαυμασμός, η περηφάνεια, η έκσταση, η έξαψη, η χαρά, η συμπόνια, το έλεος, η γαλήνη, η ευχαρίστηση, η ικανοποίηση, η πληρότητα, η αρμονία, η αυτοπεποίθηση, η εμπιστοσύνη, η ανακούφιση, η απορία, η συγκίνηση, η αμηχανία, η αδιαφορία, το άγχος, η ανυπομονησία, η έκπληξη, ο φόβος, ο τρόμος, η φρίκη, ο θυμός, η ντροπή, η συστολή, η ενοχή, οι τύψεις, η απόρριψη, η δυστυχία, η απελπισία, το πένθος, η λύπη, η θλίψη, η μοναξιά, η εχθρότητα, το μίσος, ο φθόνος, η δυσπιστία, η απογοήτευση, η περιφρόνηση, η αηδία, η ανία, η αγωνία, η ζήλεια. Το HEAL του Strand of Oaks είναι μια μουσική κιβωτός συναισθημάτων. [Vicky]

*

Ben Frost 

A U R O R A (Mute/Bedroom Community)

Δίσκος της χρονιάς για εμένα είναι το συγκλονιστικό Α U R O R A, ένα album φτιαγμένο ειδικά για τα αυτιά μου. Είναι μια ηχητική εμπειρία που για να βιώσεις πρέπει να αποβάλλεις το όποιο κόλλημα για φωνητική επένδυση, καθώς ο δίσκος είναι ο Ben Frost και τα παιχνίδια του απογυμνωμένα από το ανθρώπινο (φωνητικό) στοιχείο. Μinimal τοπίο θα βρεις και εδώ που όμως εμπλουτίζεται με πανίσχυρες εκρήξεις ήχου, σχεδόν θυμωμένες. Γρήγορος και κοφτός παραπέμπει σε ένα πλαίσιο αισθητικής Blade Runner, με κεραυνούς, αστραπές και όλου του κόσμου τα κακά να μαίνονται και αυτός σαν μαχητής του σύμπαντος με όπλα του synthesizer, software και διαφόρων ειδών μπλιμπλίκια κερδίζει τους κακούς like a boss. Το A U R O R A είναι μια δωρεάν (ή πολύ φτηνή) βόλτα στη στρατόσφαιρα, μην χάσει κανείς την ευκαιρία. [EveofDes]

 ****

Εδώ θα βρείτε όλα τα posts μας για την φετεινή Blogovision (και εδώ το Flickr album με όλα τα covers), εδώ όλα τα posts από τους 100+ συμπαίκτες μας και εδώ το προσωπικό blog του ακούραστου διοργανωτή της Blogovision από το 2007 και δώθε Gone4Sure. Thanx all, it was a blast as always!  

[#Blogovision2014: Zwei]

**

Caribou

Our Love [City Slang/Merge]

Δεν θα υπερέβαλα καθόλου εάν έλεγα ότι όλο το 2014 είναι ένα ξημέρωμα σε μια παραλία της Εύβοιας να ακούμε το 'Can’t Do Without You' και να χορεύουμε αγκαλιασμένοι. Ο Caribou αποδεικνύει πως ξέρει πολύ καλά να μας διασκεδάζει αλλά και να μας κάνει να νιώθουμε βαθιά. Το Our Love περιέχει τόσο τις απαραίτητες οργασμικές στιγμές του, όσο και τις ήρεμες. Είναι ένα πολυμορφικό album που μεταμορφώνεται και αλλάζει συναισθηματική παλέτα πολύ εύκολα όσο και αβίαστα. Για ακόμη φορά (βλέπε Swim) έπαιξε στα δάχτυλα του τη διάθεσή μας και το αποτέλεσμα είναι άψογο. [EveofDes]

**

Run The Jewels

Run The Jewels 2 [Mass Appeal/Sony RED]

Αν το hip-hop του 2014 χρειάζεται δύο 40άρηδες για να του δείξουν πάλι πως γίνεται, τότε ίσως έχουμε πρόβλημα.Το RTJ2 είναι ένα πολιτικά και κοινωνικά οργισμένο άλμπουμ που δεν ξεχνά ποτέ όμως τι σημαίνει και fun. Γι' αυτό μπορούν και χωράνε μέσα του ως guests και ο Zack De La Rocha των Rage Against The Machine και η Gangsta Boo των θρύλων του νότιου hip-hop Three 6 Mafia και γ' αυτό οι ρίμες μπορούν να εναλλάσουν με περίσση ευκολια τις αναφορές στο Anarchist Cookbook με σεξουαλικες περιγραφές που θα έκαναν τους 2 Live Crew να κοκκινίζουν. [lkrory21]

**

Angel Olsen

Burn Your Fire For No Witness [Jagjaguwar]

 Ο δεύτερος δίσκος της Angel Olsen είναι ένας από τους πρώτους δίσκους που άκουσα το 2014. Και από τότε έγινε μια πολύτιμη συντροφιά. Είναι σαν ένα βουνίσιο τοπίο με πεντακάθαρο αέρα και παγωμένα ρυάκια να το διασχίζουν. Καθαρό, αναζωογονητικό, σου δίνει χώρο και χρόνο να αναπνεύσεις, να πάρεις δύναμη από αυτό και να σκεφτείς. Η δημιουργός δεν έχει την αιθέρια, βουκολικότητα μια εύθραυστης φολκ ηρωίδας αλλά την αυτάρκεια και τη γήινη δύναμη μια γυναίκας που μπορεί να παλέψειμε τη μοναξιά και τους δαίμονες της και να μη βγει ηττημένη. [Vicky]

#Blogovision2014

[#Blogovision2014: Drei]

***
Ex Hex
Rips [Merge]

Όλοι οι άλλοι για κάποιο λόγο τα έχουν όλα λυμένα. Δουλειές, παιδιά, σκυλιά, γατιά. Εσύ απλά έχεις μείνει μια δεκαετία πίσω. Τότε που όλα ήταν απλά και καθόλου ψηφιακά. Γράφεις τη μουσική που θα έγραφες και στο γυμνάσιο όταν έκανες πρόβες στο υπόγειο των γονιών σου με δυο φίλες σου που τώρα οδηγούν SUV και πηδιούνται με το δάσκαλο της yoga όταν βαριούνται πολύ. Γράφεις τη μουσική που θα άκουγε ο μεγαλύτερος αδερφός σου κλεισμένος στο δωμάτιο του και η δεκαεξάχρονη baby sitter σου στα 90s. [Vicky]

***

Grouper

Ruins [Kranky/Yellow Electric]

Ένας δίσκος πραγματικά φτιαγμένος από μέταλλο και αέρα (οι μεταλλικές χορδές ενός πιάνου και μια φωνή), εμπνευσμένος από τα χαλάσματα που συναντούσε στις βόλτες της στην ύπαιθρο της Πορτογαλίας και από τα χαλάσματα μιας πολύχρονης σχέσης και το μικρόφωνο, εκτός από τα πιο προσωπικά, απογυμνωμένα τραγούδια της Liz Harris μέχρι σήμερα, “πιάνει” και τους περιβάλλοντες ήχους (τι μας θυμίζει αυτό;): καταιγίδες, βατράχια, το περιβόητο πια -μέχρι και η Wikipedia το αναφέρει!- "μπιπ" στο τέλος του 'Labyrinth' από τον φούρνο μικροκυμάτων. Υπάρχει unplugged υποείδος στους μουσικούς χώρους που κινείται η Grouper; Αν ναι, αυτό είναι το καλύτερο του δείγμα του. [lkrory21]

***

Sun Kil Moon

Benji [Caldo Verde]

Ελάτε αδέλφια, βγάλτε τις πλερέζες. Το Benji είναι ένας βαθιά ανθρώπινος δίσκος που μιλάει για ανθρώπινα πράγματα. Εκεί μέσα θα βρεις ιστορίες για αγάπη και θάνατο -πολύ θάνατο-, θα βρεις ανθρωπιά και καταστάσεις με τις οποίες θα ταυτιστείς. Για να μην το κουράζω, το Benji είναι ένα ηχητικό βιβλίο, από τα καλά, που σου λέει συνέχεια ‘νιώσε, νιώσε σαν άνθρωπος, νιώσε σα να είναι αλήθεια’. Η καρδιά μου σφίγγεται σε κάθε νότα, κάθε αλλαγή στην εθιστική φωνή του Mark Kozelek. Πονάω και εγώ μαζί του αλλά μετά τον ακούω ξανά, όπως συμβαίνει συνήθως με τα αριστουργήματα. [EveofDes]

#Blogovision2014

[#Blogovision2014: Vier]

****
Baby Guru
Marginalia [Inner Ear]

Πόσους δίσκους μπορείς να τους ακούς πάντα και για πάντα, ό,τι και να γίνει, όπως και να είσαι, όπου και να βρίσκεσαι. Βaby Guru στην πόλη, Βaby Guru και στην εξοχή, Μarginalia στο βουνό, Μarginalia και στην παραλία, είτε χαρούμενος, είτε λυπημένος, είτε αναίσθητος, είτε πριν πέσεις για ύπνο, είτε μόλις ξυπνήσεις, είτε για απεριτίφ, είτε για χωνευτικό, είτε μέσα σε έναν πίτα προαστιακό, είτε σε ένα ασθμαίνον τρόλευ και πάντα όταν τρέχεις; Εκατό χιλιόμετρα είναι πολλά πολλά repeat. [Vicky]

****

Actress

Ghettoville [Werk Discs /Ninja Tune]

"I wanted this record to sound brittle, as if you were an addict and you feel like the world is crumbling around you" δηλώνει ο Darren Cunningham για το φημολογούμενο ως τελευταίο του άλμπουμ ως Actress και όντως η βόλτα στην δύστοπική Ghettoville είναι γεμάτη δύστροπους και δυσοίωνους ήχους και beats. Μετά την μέση, από το 'Gaze' και έπειτα, αρχιζουν και μπαίνουν αχτίδες φωτός ενώ το πράγμα μπερδέυεται ακόμα περισσότερο στο κλείσιμο με τα μεταλλαγμένα r'n'b/hip-hop θραύσματα των 'Don't', 'Rap' και 'Rule' που φέρνουν στο μυαλό τα βιντεάκια που σκάρωνε κάποτε ο Daniel Lopatin (aka Oneohtrix Point Never) στο Youtube ως Sunset Corp. [lkrory21]

****

Lykke Li
I Never Learn [LL Recordings/Warner Music]

Θα μας πει και η Lykke Li ότι τα θελε και τα παθε. H χωρισμένη της χρονιάς βγάζει ένα δίσκο που ξεπερνάει τα πάντα (σε αντίθεση με αυτή, πόσο αγαπώ τα παράδοξα) και δημιουργεί το ιδανικό soundtrack των απανταχού πονεμένων ανά τη γη. Ακόμη και να μη πονάς, η Lykke Li είναι τόσο καταπληκτική σε αυτό το δίσκο που θέλεις να πονάς για να κλάψεις λίγο με τα κομμάτια της. Και για να παραθέσω και την προσωπική μου ιστορία, εμένα μου έδωσε απάντηση σε κάτι που ερωτήθηκα πρόσφατα: ‘Πως είναι να σε τρώει κάτι μέσα σου μόνιμα;’ Τhere’ll be no rest for the wicked, αγαπητοί μου φίλοι. [EveofDes]

#Blogovision2014

[#Blogovision2014: Fünf]

*****

Freddie Gibbs & Madlib

Piñata [Madlib Invazion]

Σε μια "so and so" χρονιά για το είδος, την σημαία του Hip-hop κράτησαν ψηλά δύο φαινομενικά αταίριαστα ζευγάρια. Το πρώτο -το πρωτοπαλίκαρο των beats της Stones Throw συναντά τον ανερχόμενο gangsta rapper με καταγωγή απ' το Gary της Indiana- μας παρέδωσε ένα απολαυστικότατο και καταιγιστικό και “gangster Blaxploitation film on wax” (το λες και Only Built 4 Cuban Linx του 2014 όπως ισχυρίζονται αρκετά reviews; Discuss) γεμάτο λαχταριστά samples και με κερασάκι guest verses από την αφρόκρεμα του χτες και του σήμερα (Raekwon, Danny Brown, Earl Sweatshirt, κλπ). Το δεύτερο θα το δούμε πιο κάτω. [lkrory21]

*****

EMA

The Future’s Void [City Slang/Matador]

Θέλω να φαντάζομαι πως η EMA ξυπνάει και προτού πιει τον καφέ της αρπάζει ένα βέλος από τη φαρέτρα και όποιον πάρει ο χάρος έτσι και έχει κάνει μαλακία. Θέλω περιγράφοντας αυτή και τη μουσική της να βάζω παντού υπερθετικό βαθμό, ακόμη και όταν η ίδια σκίζει τις σάρκες της για να μην είναι τέλεια. Και ενώ το album έχει μερικές αδύναμες στιγμές εγώ με την ΕΜΑ συναντιόμαστε στο 5 καθώς οι δυνατές στιγμές (λέγε με και '3Jane' για παράδειγμα) στέκονται ικανές να υπερκαλύψουν το όποιο κενό (See what I did there?). [EveofDes]

*****

Marissa Nadler

July [Sacred Bones/Bella Union]

Η ιστορία της Annabel Lee είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους στο Τσάρλεστον. Ο πατέρας δεν άφηνε την ακριβή του κόρη να ενωθεί με τον ταπεινό ναύτη αγαπημένο της. Οι εραστές συναντιόνταν κάθε βράδυ στο Πρεσβυτεριανό νεκροταφείο κρυφά μέχρι που ο ναύτης ξαναγύρισε στη Βιρτζίνια. Σύντομα η Annabel θα πεθάνει από κίτρινο πυρετό κι ο ναύτης θα ξαναγυρίσει τρελαμένος ψάχνοντας τον τάφο της αγαπημένης του. Δεν τον βρήκε πότε και η Αnnabel στοίχειωσε το μέρος των μυστικών τους συναντήσεων και έγινε ύστερα ποίημα του Poe. [Vicky]

#Blogovision2014

[#Blogovision2014: Sechs]

****

Sleaford Mods

Divide and Exit [Harbinger Sound]

Αsda, halal, cunts, minimum wage, benefits, council flats, baked beans, legal drinking age, cider, CCTV, Nigel Farage, NHS, innit, bacon, off-licence, Wetherspoons, wanker, tube, six-pack, Simon Cowell, Wonderwall, royal baby, pot noodle, piss, quid, binge, tesco, loo, bloke, bollocks, divvy, gherkin, Kerry Katona, WAGs, Russell Brand, Midlands, lad, I Love My Country, raves, daily star, Wayne Rooney, dodgy, sod off, hoodies, poppers, chap, C of E, chav, nicked, dip stick, high street, tea with milk, SLEAFORD MODS. [Vicky]

****

Kangding Ray

Solens Arc [Raster-Norton]

Αφου σε έχει καθηλώσει από την αρχή με τα βλοσυρά beats του εναρκτήριου 'Serendipity March', σου πετάει μια synth μελωδία που μοιάζει σαν να έχει βγει από το Amber των Autechre και αρχίζεις και την ψυλλιάζεσαι. 50 λεπτά μετά το έχεις επιβεβαιώσει: είναι ένα σπουδαίο άλμπουμ πειραματικής techno (ενίοτε beatless) που στην πραγματικότητα, όπως εύστοχα παρατηρεί το FACT, μοιάζει περισσότερο με live set. Ένα απίθανο live set που (δεν) έζησες να παίζει εκκωφαντικά σε κάποιο τσιμεντένιο υπόγειο club ευρωπαϊκής μητρόπολης περικυκλωμένος από ιδρωμένα κορμιά και τεράστια χαμόγελα. [lkrory21]

****

TOPS

Picture Υou Staring [Arbutus Records]

Η συναισθηματική bedroom pop, είδος που παίζουν οι TOPS όπως διάβασα και σε γνωστό site, είναι το νέο αγαπημένο μου είδος. Ακούγοντας το Picture Υou Staring μια λέξη μου καρφώθηκε στο μυαλό: απαλά. Πόσο όμορφο είναι όταν τα πράγματα, υλικά και μη, είναι απαλά (σαν απαίσιο τσιτάτο σε τοίχο, το ξέρω, τέτοια είμαι). Ένα συνονθύλευμα mellow 80’s κομματιών ιδανικών για blues, καπνισμένης φωνής (έξοχη η Jane Penny) και ξεγνοιασιάς συνθέτουν έναν υπέροχο, αυθεντικά ποπ δίσκο. [EveofDes]

#Blogovision2014

[#Blogovision2014: Sieben]

****

Lana Del Ray

Ultraviolence [Polydor/Interscope]

Εδώ είμαστε, νούμερο 7 εσύ και εγώ. Είστε έτοιμοι; Θα το πω. Η Lana γράφει κομματάρες. Η Lana έχει ταλέντο. Παρά τα μύρια όσα της έχουν σούρει κατά καιρούς, παρά το γεγονός ότι τα ρεμιξ της τα παίζουν μέχρι και στα γυμναστήρια, παρά το ότι η μουσική της είναι ο ποιοτικός φερετζές του λαϊκού, η Lana καταφέρνει να παράγει μουσική που είναι ερωτική και καμμένη ταυτόχρονα, ένας συνδυασμός που με κάνει να αψηφώ το ‘’mainstream’’ πλέον προφίλ της.[EveofDes]

****

tUnE-yArDs

Nikki Nack [4AD]

Nόμιζες πως ξεχάσει πώς ήταν να είσαι παιδί. Στην πραγματικότητα ποτέ δε σου άρεσε και δεν απόλαυσες την παιδική σου ηλικία, ήταν ένα στάδιο που περίμενες να περάσει για να πας στο επόμενο. Για να μην μιλήσω για τον εκφοφισμό στο σχολείο. Περίμενες πώς και πώς να μπεις στον κόσμο των ενηλίκων, της ωριμότητας και της σοβαρότητας που φαίνεται σαν να την είχες από τη στιγμή που γεννήθηκες. Για να ξαναγυρίσεις μετά στην παιδική ηλικία σου με έναν ιδιοφυώς πειραγμένο τρόπο.[Vicky]

****

The Bug

Angels & Devils  [Ninja Tune]

Έξι ολόκληρα χρόνια μετά το London Zoo, o Kevin Martin μάζεψε "αγγέλους" από την μία (Liz Harris aka Grouper -θα την ξανασυναντήσουμε παρακάτω-, Gonjasufi, Inga Copeland, Miss Red) και "διαβόλια" απ' την άλλη (Flowdan, Manga, Death Grips, Warrior Queen), τους έριξε στο δικό του ιδοσυγκρασιακό bass music χωνευτήρι και έτσι πρόσθεσε ακόμα έναν σπουδαίο σταθμό στην 20χρονη και βάλε πορεία του στα μουσικά δρώμενα με οδηγούς την dancehall, το industrial, το dub, την ambient, το hip-hop, κλπ, [lkrory21]

#Blogovision2014

[#Blogovision2014: Acht]

****

Cooly G

Wait 'Til Night [Hyperdub]

H κάτα κόσμον Merissa Campbell δίνει την δική της γυναικεία απάντηση στους απανταχού The Weekend και Jeremih. Άλλωστε για το Wait 'Til Night ουσιαστικά φταίει ένα tweet του δεύτερου που ζήταγε beats από νέους παραγωγούς. Ξεκίνησε να σκαρώνει το 'Want' και στο τέλος είπε, γάμα τον Jeremih, θα το κρατήσω για μένα, θα στείλω τα παιδιά μου στην μάνα μου για 2 βδομάδες (true story!) και θα φτιάξω την δικιά μου lo-fi bedroom music. Και έτσι έφτιαξε ένα απίθανο r'n'b άλμπουμ γεμάτο με τις δικές της σεξουαλικές φαντασιώσεις. Το ώραιο είναι ότι, όπως είδαμε και στο καλοκαιρινό Plissken, στα dj set της όμως δεν ξεχνάει καθόλου και τις club/UK Funky ρίζες της. [lkrory21]

****

Fennesz

Bécs [Editions MEGO]

Δεν ξέρω γιατί το θέτω τόσο παιδιάστικα αλλά μετά από χρόνια παθιασμένης μουσικής ακρόασης, νομίζω πως η μουσική είναι εκεί για να μας κάνει να νιώθουμε σαν να καβαλάμε ένα μαγικό χαλί και να βγαίνουμε από την πραγματικότητα. To Becs του Fennesz, o oποίος εμμένει στο εμβληματικό του στυλ, πληροί το σκοπό του και σε βάζει σε ένα τριπάκι, σε αυτό το ταξίδι που θα πας να πάρεις μαζί σου κιθάρες, πετάλια, θεϊκές μελωδίες και distortion ως το θεό.[EveofDes]

****

East India Youth

Total Strife Forever [Stolen Recordings]

Όσες ωραίες μουσικές και να ακούσεις με τα φώτα χαμηλωμένα, όσες μπύρες και να πιεις για να μπορέσεις να κοιμηθείς, όσο τρυφερή και αν σου φαίνεται η φωνή του William Doyle και όσο ζεστές οι νότες από το MIDI του, είναι γεγόνος ότι μια αίσθηση ματαίωσης και μια μίνι απόγνωση θα είναι πάντα εκεί. Ε, μάλλον θα είναι πάντα εκεί, οπότε πάρ' το απόφαση και βάλε τουλάχιστον ωραίο σάουντρακ στη μελαγχολία σου. [Vicky]

#Blogovision2014

[#Blogovision2014: Neun]

****
Lykke Li
I Never Learn [LL Recordings/Warner Music]

Όταν σε μερικά χρόνια θα αναρωτιούνται ποιο μουσικό είδος ήταν δημοφιλές το 2014, η απάντηση θα είναι η μουσική για χωρισμό. Αμέτρητα τα άλμπουμ χωρισμού που κυκλοφόρησαν και το είδος πρέπει να αποκτήσει δικιά του ταμπέλα στη rough trade: Breakup records. Το καλύτερο σίγουρα όμως ήταν αυτό της Lykke Li που εκσυγχρονίζει το 'Άνοιξε Πέτρα' της Μαρινέλλας σε 'Love me like I'm not made of stone'. [Vicky]

****

Fennesz

Bécs [Editions MEGO]

Ακόμα και ο τίτλος το υποδεικνύει (Bécs σημαίνει Βιέννη στα ουγγρικά). O Fennesz επέστρεψε. Επέστρεψε στην εταιρεία που ουσιαστικά μας τον σύστησε. Επέστρεψε στον ήχο που τον έφερε στην πρώτη γραμμή της πιο πειραματικής πλευράς της ηλεκτρονικής μουσικής. Εκεί που ο θόρυβος συναντά μελίρρυτους αρπισμούς στην κιθάρα και οι σχεδόν pop μελωδίες παραμένουν ατόφιες ακόμα και κάτω απο το feedback και to digital processing συνεχίζοντας να αποπνέουν νοσταλγία, ζεστασία και συναισθηματικότητα. [lkrory21]

****

Flying Lotus

You’re Dead! [Warp] 

Eγώ παραμιλάω, εσύ παραμιλάς, μόνο η κυρα Νίτσα από την έβγα απέναντι δεν παραμιλάει με το You’re Dead! Και ενώ είμαστε πλέον πεπεισμένοι πως ο Flying Lotus είναι από τα κορυφαία σύγχρονα ταλέντα, αυτό το album φλερτάρει με τη jazz, κυρίως, αλλά και με ένα ακόμη εκατομμύριο μουσικά είδη σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Το You’re Dead! είναι, χωρίς καμία υπερβολή, το σύγχρονο μουσικό τσαντάκι του Σπορτ Μπίλυ και σε αφήνει στο τέλος κάθε κομματιού να μονολογείς "χριστέ μου, τι έχει κάνει". [EveofDes]

 #Blogovision2014

[#Blogovision2014: Zehn]

****

Arca

Xen [Mute]

Άμα έχεις ήδη συμμετάσχει ως παραγωγός στο πιό αμφιλεγόμενο LP του Kanye, εν πολλοίς είσαι υπεύθυνος για την ανακύρηξη της FKA Twigs ως πρωθιέρειας του πειραματικού r'n'b και η Bjork σε έχει ήδη καβατζάρει για το νέο της άλμπουμ τότε εύλογα ο πήχης των προσδοκιών για το ντεμπούτο σου ανεβαίνει ψηλά. Και εσύ ρε Arca πας και τον ξεπερνάς με τον τελείως συνθετικό, βαθιά απόκοσμο (τα reviews επαναλαμβάνουν ως mantra τον χαρακτηρισμό "εξωγήινο") ηλεκτρονικό σου ήχο;!

****

The War On Drugs

Lost In The Dream [Secretly Canadian]

Πόλεμος στα Ναρκωτικά. Ο ειρωνικός τίτλος της χρονιάς πάει στους War on Drugs που έβγαλαν ένα δίσκο πιο εθιστικό και από κοκαΐνη (I wouldn't know βέβαια -ελπίζω να μη διαβάζεις μαμά). Από τις πρώτες νότες του 'Under the pressure' μέχρι και το τέλος αυτού του υπέροχου δίσκου, λιώνω και χάνομαι και θέλω να στροβιλιστώ σαν τη Stevie Nicks. Οργασμικά μελωδικός ή μελωδικά οργασμικός μπαίνει στο ράφι in the long run - πράγματα που θα ακούω σε 10 χρόνια.

****

Craft Spells

Nausea [Captured Tracks]

Για να είναι κανείς ευτυχισμένος χρειάζεται λίγα/απλά πράγματα και άλλα τέτοια. Δεν ξέρω αν πιστεύει κανείς τέτοια κοέλικά τσιτάτα της χαμηλότερης υποστάθμης αλλά είναι γεγονός ότι για να βγουν μερικά πολύ όμορφα τραγουδάκια χρειάζονται λίγα πράγματα. Μερικοί νεανίες με πολύ διάθεση, μέτριες προς καλές μουσικές γνώσεις αλλά και αρκετές παραπάνω από το μέσο όρο εμπνεύσεις στο σκάρωμα γλυκών και όχι γλυκερών κιθαριστικών μελωδιών που -συνοδευόμενες από απλούς, εύληπτους στίχους- ακούγονται  όμορφα ντυμένες με τη φωνή του Justin Vallesteros.

#Blogovision2014

[#Blogovision2014: Elf]

****
Vashti Bunyan 

Heartleap [FatCat/DiChristina] 

Εκείνες τις ώρες τις μαύρες, ξέρεις ποιες λέω, εκείνες που κλείνεις την πόρτα του σπιτιού σου, απελπισμένος, πεπεισμένος πως όλα είναι σκατά και τίποτα ξανά δεν θα πάει καλά, βάλε να ακούσεις την Vashti να σου τραγουδά. Να σου χαϊδεύει το μάγουλο νοητά με την φωνή και τις μελωδίες της. H συγκλονιστική φωνή της μπορεί να σου φέρει από δάκρυα μέχρι κύματα χαράς και αισιοδοξίας. Ένας δίσκος ήσυχος αλλά παντοδύναμος, σαν μια αγκαλιά από αγαπημένο. [EveofDes]

****

Angel Olsen

Burn Your Fire For No Witness [Jagjaguwar]

Το κορίτσι με την κιθάρα απο το St. Louis μπήκε στο ραντάρ πολλών (και το δικό μου) με το Half Way Home του 2012 (και σε αρκετές λίστες της χρονιάς τότε, βλέπε π.χ. #19 τότε από την συμπαίκτρια εδώ και τρείς μπλογκοβιζιόνς Βίκυ). Τώρα μεγάλωσε, δυνάμωσε, εξηλεκτρισε και κάθάρισε τον ήχο της χωρίς όμως να χάσει ουτε τόσο δα απο την εξαιρετική της τραγουδοποιιά της. Ίσα ίσα στο νέο αυτό βελτιωμένο ήχο της Angel Olsen, τα όμορφα τραγούδια της αναδεικνύονται ακόμα περισσότερο. [lkrory21]

****

Wildbirds & Peacedrums

Rhythm [Leaf]

Πώς μοιάζουν τα γκόσπελ και οι αφρικανικοί ρυθμοί αν τους περάσεις από ένα art-pop φίλτρο; Πώς γίνεται ακριβώς πράξη η πολιτισμική επιμειξία στη μουσική; Μήπως οι κυρίαρχοι προσπαθουν ακόμα να αφομοιώσουν και να ισοπεδώσουν τη μουσική παράδοση όλων των υπόλοιπων πολιτισμών; Yπάρχει και αν ναι με τι μορφή ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός στην ψηφιακή χίπστερ εποχή; Δύο δίσκοι της λίστας μου θέτουν και απαντούν αυτά και άλλα “καυτά” ερωτήματα. Tο Rhythm των Σουηδών Wildbirds & Peacedrums είναι ο ένας.

#Blogovision2014

[#Blogovision2014: Zwölf]

****

St, Vincent

St. Vincent [Loma Vista/Republic]

Οι εξωγήινοι κατέβηκαν στη γη. Ή μάλλον η πριγκήπισσα μιας εξωγήινης φυλής είπε να μας επισκεφθεί και να μας μυήσει στη μουσική του πλανήτη της. Μοιάζει με τη γήινη μουσική αλλά είναι ταυτόχρονα και “πέραν του κόσμου τούτου”. Ή μήπως είναι μια από μας που είδε τον κόσμο αλλιώς; Ξύπνησε μια μέρα και ξαναγεννήθηκε και τα είδε όλα διαφορετικά, λίγο πιο πειραγμένα με ένα μονίμως σαρδόνιο χαμόγελο στα χείλη, σαν αποστασιοποιημένη παρατηρήτρια της ύπαρξής της. [Vicky]

****

Dean Blunt

Black Metal [Rough Trade]

Το δεύτερο "κανονικό" σόλο άλμπουμ του εκκεντρικού τραγουδοποιού Dean Blunt έχει στο κέντρο του ένα απο τα πιο όμορφα κομμάτια του 2014 και το χωρίζει στα δύο. Πριν το δεκατριάλεπτο, σχεδόν ψυχεδελικό, 'Forever' εχουμε σχεδόν "στρωτό", κιθαριστικό indie rock που περιλαμβάνει μέχρι samples-αναφορές στους The Pastels και τους Big Star. Μετά, το πράγμα θολώνει, μπερδεύεται, χαώνεται: πειραγμένες hip-hop στιγμές, θόρυβος, dub μπάσο, synths, ατμοσφαιρικές σαξοφωνιές, ακόμα και techno. Δεν σταματάει όμως σε καμία στιγμή να είναι ενδιαφέρον. [lkrory21]

****

How to Dress Well

"What is this Heart?" [Weird World]

O συναισθηματικός How to Dress Well επιστρέφει με τρίτο album, γεμάτο ερωτικές εξομολογήσεις και λοιπές ευαισθησίες. Η πανέμορφη φωνή του δεν χρειάζεται καμία επεξεργασία, είναι το βασικό και καλύτερο του όργανο και το ξέρει. Το μίνιμαλ ηχητικό τοπίο που ‘χτίζει’ γύρω από την φωνή του είναι η συνταγή της επιτυχίας του και αυτό που μας κρατά να γυρνάμε γύρω από την μουσική του σαν μαγεμένοι.[EveofDes]

#Blogovision2014 

[#Blogovision2014: Dreizehn]

****

Eno • Hyde

High Life [Opal/Warp]

If at first you don't succeed, try, try, try again! Και έτσι δύο μήνες μετά την πιο "τυπική" (και σχετικά ανέμπνευστη) avant pop τραγουδοποιία του Someday World, ο Karl και ο Brian έβγαλαν το High Life όπου επιδίδονται σε 40 και βάλε λεπτά λαχταριστού, επαναλαμβανόμενου, τζαμαριστού κιθαρίστικου funk -με παραπάνω απο προφανείς τις αφρικάνικες επιρροές και βάσεις απο τον τίτλο ακόμα- που σε υπνωτίζει. Όχι, δεν είναι το νέο My Life In The Bush Of Ghosts αλλά είναι ένα περιπετειώδες μουσικά άλμπουμ, αντάξιο του μεγάλου ειδικού βάρους των ονομάτων των δημιουργών του. [lkrory21]

****

Sharon Van Etten

Are We There [Jagjaguwar]

Όλα τα αληθινά, συνηθισμένα κορίτσια που έχουν καστανά μαλλιά και όχι πυρόξανθη κόμη, δε μυρίζουν άνοιξη και γιασεμί  και δεν τους ταιριάζει η λέξη αιθέρια μπορούν να ταυτιστούν με τη Sharon. Δεν αφήνουν πτώματα στο πέρασμά τους αλλά έχουν ζήσει έστω μια φορά μια (μελο)δραματική ιστορία για την οποία  θα έλεγαν 'Your Love Is Killing Me'. Με μια (μεγάλη) δόση υπερβολής έστω, αλλά είπαμε, δεν είμαστε ούτε Τίλντα, ούτε Σκάρλετ, ούτε καν για τον Παπακαλιάτη εδώ που τα λέμε. [Vicky]

****

Wye Oak

Shriek [Merge/City Slang]

Ένας δίσκος που καταφέρνει και πετυχαίνει μία υπέροχη ισορροπία ανάμεσα στο indie και στο synth pop, έτσι όπως πάντα το ονειρευόμουν. Βοηθά και η φωνή της Jenn Wasner η οποία ακούγεται πιο πανέμορφη από ποτέ. Το 'Glory' δεν ξέρω και εγώ πόσες φορές μπήκε στο repeat, εγώ έγινα η πρωταγωνίστρια στο δικό μου video clip δρόμου (δεν το κάνουμε όλοι αυτό; Ε; ναι;). Δυναμικός, ονειρικός και ιδανικό soundtrack για μακρινές βόλτες με το αμάξι για να τα αφήσουμε όλα πίσω. [EveofDes]

#Blogovision2014

[#Blogovision2014: Vierzehn]

****

Sharon Van Etten

Are We There [Jagjaguwar]

Sharon, εγώ το ήξερα ότι έχεις άστρο από τότε που άκουσα και ερωτεύτηκα το One Day. Το ήξερα ότι θα τα καταφέρεις μια μέρα να βγάζεις μικρά αριστουργήματα. Η βελούδινη φωνή σου και οι συνθέσεις σου κατέκτησαν επιτέλους τον κόσμο. Για αυτό πολύ απλά θα παραθέσω εδώ τα πιο σπαρακτικά λόγια σου, αναμένοντας να τα ουρλιάξω την επόμενη φορά που θα μου πατσαβουριάσουν την καρδιά: "Break my legs so I won't walk to you, Cut my tongue so I can't talk to you, Burn my skin so I can't feel you, Stab my eyes so I can't see". [EveofDes]

****

Amen Dunes

Love [Sacred Bones]

H Elizabeth Siddal, κόρη της εργατικής τάξης και το πιο όμορφο πλάσμα στη γη, αρρώστησε όσο πόζαρε για την Οφηλία του John Everett Millais. Έγινε μούσα του Dante Gabriel Rosetti, ιδρυτή της αδερφότητας των Προ-Ραφαηλιτών. Οι στίχοι της απλοί σαν αρχαίες μπαλάντες, οι πίνακες της έχουν μια μεσαιωνική αύρα. Ο Rosetti ψάχνει να την αντικαταστήσει με μια νεότερη μούσα, αυτή αρρωσταίνει, παθαίνει κατάθλιψη, αυτοκτονεί με λάβδανο και ο Rosetti τη θάβει με τα ποίηματά του ανάμεσα στα κόκκινα μαλλιά της. [Vicky]

****
FKA twigs
LP1 [Young Turks]

Τι θα βρείς μέσα στο πιο ενδιαφέρον πειραματικό r'n'b ντεμπούτο εδώ και καιρό; Δέκα μικρά κομψοτεχνήματα μέσα απο τα οποία η Tahliah Debrett Barnett προσπαθεί να εξερεύνησει όλες τις πλευρές μιας ερωτικής σχέσης, από την καύλα και την θαλπωρή μέχρι την ανασφάλεια, την αδυναμία και την απόγνωση. Τα εκφέρει με τη πιο καθηλωτικά απαλή και αέρινη φωνή που άκουσες πρόσφατα και τα ντύνει ηχητικά με την βοήθεια των πιο ταλαντούχων παραγωγών του σήμερα (Arca, Sampha, Devοnte Hynes, κλπ). [lkrory21]

#Blogovision2014

[#Blogovision2014: Fünfzehn]

****
Tycho

Awake [Ghostly International]

Ουδέν κρυπτόν από τον ήλιο, τα τελευταία χρόνια έχω κάνει στροφή σε πιο ηλεκτρονικά ακούσματα (περιμένετε για το νο1 για την τρανή απόδειξη). Ο Tycho χρησιμοποιεί τα αγαπημένα του synths και τις ζεστές του μελωδίες και οι συνθέσεις του παραπέμπουν σε ηλιόλουστες λεωφόρους, ζαλισμένα από το κρασί μεσημέρια και νωχελικά ποτά σε κάποια ταράτσα. Το Awake, χωρίς να το πολυκαταλάβω, με καλημέριζε το πρωί, μου έκανε παρέα στο μαγείρεμα και έγινε, ανεπαίσθητα, κομμάτι της ζωής μου το 2014.  [EveofDes]

****

Jane Weaver

The Silver Globe [Bird/Finders Keepers]

Το τσξίδι μου προς την Ασημένια Σφαίρα ξεκίνησε με την διάσχιση του Ηλεκτρικού Βουνού, έχοντας ως οδηγό ένα ξεχάσμένο ριφάκι των Hawkwind, και κατέληξε στην μετά-αποκαλυπτική ηλεκτρική Εδέμ που οικοδόμησε με πολύ μεράκι η βρετανίδα μουσικός/τραγουδίστρια Jane Weaver. Μια εδέμ γεμάτη λιβάδια από synth μελωδίες, δάση από κιθαριστικά riffs, ποτάμια από motorik ρυθμούς και folk ξέφωτα. [lkrory21]

****

Real Estate

Atlas [Domino]

Μισώ τα προάστια. I don't do suburbs, πώς το λένε. Η ομοιομορφία και η αίσθηση ότι δε συμβαίνει τίποτα προκαλούν αισθήματα που εκτείνονται από τη βαρεμάρα μέχρι την καθαρή ασφυξία. Το σαββατόβραδο στα προάστια θες να τινάξεις τα μυαλά σου στον αέρα, όπως λέει και αυτός από τους Mad Men. Oι Real Estate, ένα “βαθιά προαστιακό συγκρότημα”, είναι μάλλον το πιο ενδιαφέρον πράγμα που έχει βγει από το Ridgewood του New Jersey, η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.[Vicky]

#Blogovision2014

[#Blogovision2014: Sechzehn]

 ****

Sturgill Simpson

Metamodern Sounds in Country Music [High Top Mountain]

Η δικιά του κοντινή Αμερική. Η δικιά μας εικόνα για την Αμερική όπως τη φανταζόμαστε από το Nebraska, το The Straight Story, το Winter's Bone, το August: Osage County. H μουσική που θα ακούς στα Great Plains της Οκλαχόμα, στη γραμμή τoυ Μason και του Dixon, η μουσική που θα συντρόφευε τη διαβόητη οικογένεια των Άγριων και Υπέροχων Whites της Δυτικής Βιρτζίνια και τους κατοίκους μιας πόλης στα Απαλάχια που από Oceana τη λένε "χαιδευτικά" Oxyana. [Vicky]

****

Ekoplekz

Unfidelity [Planet Mu]

Από το 2010 και δώθε, ενας Bρετανός που διανύει την πέμπτη δεκαετία της ζωής του και έχει τρία παιδιά στέκεται, μετά από ένα διαλλείμα 14 χρόνων απο την μουσική, πίσω απο ένα τραπέζι γεμάτο samplers, effects, κονσόλες και αλλα τετοια τζιτζιμπλίκια και παράγει την πιο ενδιαφέρουσα αποδομημένη electronica των καιρών μας σε ρύθμο και όγκο κυκλοφοριών και συνεργασιών που είναι σχεδόν αδύνατο να τον ακολουθήσεις. Το Unfidelity είναι ο καλύτερος τρόπος για να εισέλθεις στον θαυμαστό νέο μουσικό κόσμο του κύριου Nick Edwards. [lkrory21]

****

JJ

V [Yours Sincerely/Secretly Canadian]

Αν κάποιος με ρώταγε αν πέρασα το καλοκαίρι του 2009 ακούγωντας μόνο jj (τότε με πεζά ακόμη) θα έλεγα, ναι, ένοχη. Αλλά οι JJ που πλέον μεγάλωσαν και γράφονται και με κεφαλαία δεν βρίσκονται εδώ εξαιτίας της αδυναμίας μου. Το V, το τρίτο album τους είναι και το καλύτερο και το πιο συνεκτικό μπορώ να πω. Ώριμοι, δοκιμάζουν καινούρια πράγματα, με πιο σφιχτές και περίπλοκες συνθέσεις και κάνουν και ένα ωραιότατο κωλοδάχτυλο στους haters. Και κάπου εκεί μέσα κρύβουν και το 'Always, All Ways' που φέρνει δάκρυα στα κουρασμένα μου μάγουλα. [EveOfDes]

#Blogovision2014