[Martha Marcy May Marlene]

Πολύ ενδιαφέρον πρόσφατο ψυχολογικό θρίλλερ του Sean Durkin όπου πρωταγωνιστούν η Elizabeth Olsen (ναι, η αδελφή των Olsen Twins) και ο John Hawkes (ο οποίος αν κρίνει κανείς από εδώ αλλά και από το εξαιρετικό Winter Bone έχει εξελιχθεί πλέον σε ηθοποιό Α' κλάσης) με άξονα την ιστορία μιας κοπέλας που προσπαθεί να ξεφύγει από ένα κοινόβιο/σέκτα και να προσαρμοστεί στην "κανονική ζωή". 

H εξιστόρηση της πλοκής στο Martha Marcy May Marlene είναι κάπως αφαιρετική,με πολλά flashbacks και, ως είθισται τελευταία σε όσες ενδιαφέρουσες αμερικάνικες ανεξάρτητες παραγωγές έχω δει (Take Shelter, Another Earth -να τα δείτε και αυτά!), με διφορούμενο, "ανοικτό" τέλος αλλά αξίζει τον κόπο να ψάξετε να την δείτε τόσο για την ενδιαφέρουσα σκηνοθετική ματιά του Dunkin όσο για τις εξαιρετικές ερμηνείες των Olsen και Hawkes.

Στα συν και η χρήση στο soundtrack δύο τραγουδιών του Jackson C.Frank, μια από τις πιο τραγικές φιγούρες της folk -τα λέει πολύ ωραία για αυτόν και ο Rob Young στο Electric Eden-, το 'Marcy's Song' (από τον John Hawkes!) και το υπέροχο 'Marlene' στους τίτλους τέλους.

Martha Marcy May Marlene Trailer

John Hawkes - 'Marcy's Song' [Off.Video]

Jackson C.Frank - 'Marlene' [audio only]

Οι απόκληροι του Διαβόλου...

Στην πραγματικότητα ο ελληνικός τίτλος είναι (ο πολύ πρωτότυπος) Σάρκα και Αίμα για το απολαυστικότατο θρίλερ δια χειρός Rob Zombie (βλέπε White Zombie) The Devil's Rejects από το (μακρινό πια;) 2005... Δεν την είχαμε δει τότες όμως και κακώς απ' ότι αποδείχθηκε.

"Χαλαρή" συνέχεια της προηγούμενης ταινίας του φίλτατου Rob με τίτλο House Of 1000 Corpses (IMDB) όπου παρακολουθούμε τις περιπέτειες της οικογένειας Firefly καθώς προσπαθεί να ξεφύγει από το μακρύ χέρι του νόμου... όχι πριν όμως καθαρίσουν σαδιστικά πρώτα μια περιοδεύουσα country μπάντα που άκουγε στο όνομα Banjo & Sullivan - μέχρι δίσκος της υποθετικής αυτής μπάντας κυκλοφόρησε, that's what I call guerilla marketing!

Περιέργως, η ταινία -η οποία βρωμοκοπάει σεβεντίλα (γιαυτό και μας άρεσε τόσο!) όχι μόνο στο στυλ, στο σενάριο ή στην σκηνοθεσία αλλά ακόμα και στο soundtrack που περιλαμβάνει από Lynyrd Skynyrd και Buck Owens μέχρι Elvin Bishop και Allman Brothers Band- δεν είναι γεμάτη από κουβάδες αίμα και πολύ σκληρές σκηνές ενώ υπάρχουν και γερές δόσεις κατάμαυρου χιούμορ. Το φινάλε αλά Thelma & Louise / Bonnie & Clyde υπό τους ήχους του 'Free Bird' των βασιλιάδων του southern rock αποτελεί φυσικά το κερασάκι στην τούρτα. Για να μην σχολιάσουμε καν την παρουσία της Sheri Moon Zombie - σύζυγος του σκηνοθέτη. Σε κάθε περίπτωση και όσα και να γράψουμε εδώ δεν θα μπορούσαμε να τα πούμε καλύτερα από το σχόλιο του Stephen King που είχε τοποθετήσει την ταινία στις δέκα καλύτερες του 2005 (via EW):

"In the midst of last summer's stream of carefully packaged TV dinners came this sicko Rob Zombie greeting card about a posse of outlaws led by a killer clown named Captain Spaulding. No redeeming social merit, perfect '70s C-picture cheesy glow; this must be what Quentin Tarantino meant when he did those silly Kill Bill pictures. "

Εδώ το απαραίτητο trailer...


...και εδώ από το OST της ταινίας δύο τραγούδια, ένα country classic από τον θρύλο Buck Owens και το 'I am at home getting hammered (while she's out getting nailed)' (τι τίτλος ε;) των υποτιθέμενων country artists Banjo & Sullivan... Enjoy...

Buck Owens & His Buckaroos - 'Satan's Got To Get Along Without Me' (mp3)
Banjo & Sullivan - 'I Am At Home Getting Hammered (While She's Out Getting Nailed)' (mp3)

Εύγε στον φίλτατο Rob!

Αυτά προς το παρόν...
...See Ya In The Pit!

Links
The Devil's Rejects (IMDB)
The Devil's Rejects (All Movie Guide)
The Devil's Rejects (Wikipedia)



.

As Seen On DVD: The Future Is Unwritten

Χα! Με αδικαιολόγητη και απρεπέστατη καθυστέρηση ενός χρόνου και σε DVD πια, είδαμε επιτέλους το ντοκυμαντέρ για τον John Graham Mellor, γεννημένο στην Άγκυρα και γιό διπλωμάτη, frontman της "only band that matters" επί περίπου 10 χρόνια, "χαμένος" επί άλλα 10 χρόνια ('The Wilderness Years' όπως τα αποκαλεί ο ίδιος) όπου ασχολήθηκε με soundtracks, την ηθοποιία, την techno(!) και τους Latino Rockabilly War για να επανέλθει, σημαντικότερος όσο πότε, με τους Mescaleros για τρια συνολικά άλμπουμ ενώ εδέησε ο θεός - ευθυγραμμιστηκαν τα αστέρια - γκρεμίστηκαν χιλιάδες φούρνοι και τον είδαμε και ζωντανά και εμείς εδώ στην Ελλάδα στο Σπόρτινγκ τον Νοέμβρη του 2001.

Περίπου ένα χρόνο μετά, προπαραμονές Χριστουγέννων του 2002, άφησε την τελευταία του πνοή από καρδιά αφού όμως πρόλαβε -στο τσακ!- να εμφανιστεί για μια τελευταία φορά με τον Mick Jones σε συναυλία για την ενίσχυση των απεργούντων τότε πυροσβεστών στο Λονδίνο και εν τέλει έμεινε ένα δυσαναπλήρωτο -με όλη την σημασία της λέξεως- κενό στην μουσική μας. Η φράση που συνοψίζει πιθανώς καλύτερα την ζωή και το έργο του Joe Strummer είναι ο παρακάτω στίχος των Hold Steady:

"Raise a toast to St.Joe Strummer
I think he might have been our only decent teacher"
από το 'Constructive Summer' (Stay Positive, 2008)
Από την άλλη ο Julien Temple έχει κάνει εκπληκτική δουλειά στο εν λόγω ντοκυμαντέρ στο να παρουσιάσει τον Joe και ευτύχως χωρίς να το ρίξει στην εύκολη αγιογραφία - "Δι' ευχών των αγιών και του Strummer ημών" (!!!). Έτσι δεν λείπουν και οι πιο "σκοτεινές" στιγμές της ζωής, του χαρακτήρα και της καριέρας του όπως η αυτοκτονία του ακροδεξιού αδελφού του, η πλάτη που γύρισε στους 101ers και τους φίλους-ες του μόλις είδε του Sex Pistols τότε και το γύρισε στο Punk, η αμφιλεγόμενη σχέση του αλλά και ο εν γένει ρόλος του μάνατζερ Bernie Rhodes, η απόλυση του Mick Jones και του Topper Headon νωρίτερα, κλπ, κλπ.

Πλήθος οπτικοακουστικού υλικού εναλάσσεται με συνεντεύξεις από μια στρατιά από ηθοποίους, φίλους-ες, μουσικούς, κλπ που γνώρισαν και σχετίστηκαν με τον Joe ενώ το context που έστησε για τα γυρίσματα ο Temple με τα campfires που στήθηκαν σε Λονδίνο, Δουβλίνο, Νέα Υόρκη και άλλου έγινε (και πολύ επιτυχημένα μάλιστα!) προς ανάμνηση αυτών που έστηνε ο Strummer στο Glastonbury ή άλλα βρετανικά φεστιβάλς. Η μόνη εντυπωσιακή απουσία είναι αυτή του Paul Simonon, ποιος ξέρει άραγες γιατί...

Anyway, το The Future Is Unwritten αποτελεί αδιαμφισβήτητο must see για οποιοδήποτε μουσικόφιλο-η ακόμα και μη fan (αν είναι δυνατόν - ιεροσυλία we say!) του μουσικού έργου του Joe. Το μέλλον είναι άδηλο λοιπόν...

Ορίστε και o Joe Strummer παρέα με τον Mick Jones (19 ολόκληρα χρόνια είχαν να βρεθούν στο ίδιο "σανίδι") στο Acton Town Hall στις 15/11/2002:



Αυτά προς το παρόν...
...See Ya In The Pit!

Links:
The Future Is Unwritten (off.site)
The Future Is Unwritten (IMDB)
Joe Strummer (Wikipedia)
Joe Strummer (All Music Guide)

As Seen On DVD: Grizzly Man

Grizzly Man (2005, 103')
Σκηνοθεσία: Werner Herzog

Μια από τις πιο ιδιαίτερες ταινίες - ντοκυμαντέρ που έχουμε δει εδώ και πολύ καιρό. Ο Γερμανός σκηνοθέτης W.Herzog ρίχνει μια κριτική ματιά στη ζωή και το έργο του αμερικάνου φιλόζωου ακτιβιστή Timothy Treadwell χρησιμοποιώντας πλάνα από περίπου 100 ώρες βίντεο του ιδίου από τη ζωή του με τις αρκούδες στο εθνικό πάρκο Katmai στην Αλάσκα, συνεντεύξεις φίλων και γνωστών, τηλεοπτικά αποσπάσματα, κλπ.


Ο Timothy Treadwell, επί αρκετά χρόνια κάθε καλοκαίρι, έμενε (χωρίς μέσα προστασίας όπως όπλο, κλπ) στο Katmai National Park κυριολεκτικά μαζί με τις αρκούδες προστατεύοντας τις από τους λαθροκυνηγούς, κινηματογραφώντας τις συνηθειές τους και παρουσιάζοντας τες με ανθρωπομορφικά χαρακτηριστικά (μιλώντας τους, δινοντας τους ονόματα, κλπ) και ως πηγή αρμονίας και σοφίας. Στον αντίποδα, οι κάτοικοι της περιοχής, οι δασοφύλακες, κλπ που υποστήριζαν ότι ήταν λάθος που έμενε με τις αρκούδες (καθώς είναι όντως επικίνδυνα ζώα) κάνοντας τες να συνηθίζουν την ανθρώπινη παρουσία. Επιπλέον, σύμφωνα με τα στατιστικά που παρουσιάζονται στο φιλμ, οι περιπτώσεις λαθροθηρίας ήταν ελάχιστες στην περιοχή.

Τελικά, τον Οκτώβρη του 2003, την τελευταία μέρα πριν αποχωρήσουν για εκείνο το καλοκαίρι από το πάρκο ο T.Treadwell και η φίλη του Amie Huguenard , μια πεινασμένη αρκούδα που δεν είχε πέσει σε χειμερία νάρκη τους επιτέθηκε σκοτώνοντας τους (Στο φιλμ αναφέρεται στα υπολείμματα σάρκας και ρούχων που βρέθηκαν στο στομάχι της αρκούδας όταν την σκότωσαν οι δασοφύλακες).

Τρια είναι τα βασικά στοιχεία που θα σας κάνουν εντύπωση και θα σας συγκινήσουν στο Grizzly Man. Το πρώτο είναι η αφέλεια του Treadwell σε συνδυασμό με την σχεδόν ψυχοπαθολογική σχέση του με τις αρκούδες και τον υστερικό χαρακτήρα του όπως αποκαλύπτεται από τους ακατάσχετους μονόλογους του on camera.

Το δέυτερο είναι η αφήγηση - κριτική ματιά (άσχετα αν συμφωνεί κανείς ή όχι) του σκηνοθέτη που λειτουργεί ως η φωνή του ρεαλισμού, της λογικής και της απομυθοποίησης της ιδεαλιστικής άποψης για την φύση.

Το τρίτο και ίσως σημαντικότερο είναι οι ομολογουμένως εντυπωσιακές λήψεις και στιγμιότυπα όχι από αλλά μέσα στην άγρια φύση που περιείχαν οι κασσέτες του Treadwell. Δείτε την απίστευτης βιαιότητας σκηνή με την μάχη δύο αρκούδων περίπου στην μέση του έργου και θα καταλάβετε τι εννοούμε...

Η σκήνη που όμως σοκάρει πραγματικά είναι βλέποντας την έκφραση και ακούγωντας τα λόγια του σκηνοθέτη καθώς ακούει στα ακουστικά (και τελικά δεν αποκαλύπτει στην ταινία προς τιμήν του) τα περίπου 6 λεπτά μόνο ήχου (ήταν κλειστό το καπάκι) που υπάρχουν καταγεγραμμένα στην κάμερα του Treadwell από την στιγμή της επίθεσης της αρκούδας εναντίον του...

Ένα ιδιαίτερα καλογυρισμένο ντοκυμαντέρ για μια ιδιαίτερη ιστορία πάνω στη σχέση ανθρώπου και φύσης που πρέπει να δείτε οπωσδήποτε!

Εδώ το trailer



Links:
Grizzly Man (off.site)
Grizzly Man (IMDB)
Grizzly Man (Wikipedia)
T.Treadwell (Wikipedia)