[ATH KIDS @ Μέγαρο Μουσικής, 11.02.2017]

Να πω την αλήθεια σχεδόν μέχρι τις 7μμ δεν είχα αποφασίσει αν θα πήγαινα να δώ τους αειθαλείς γερμανούς proto-industrial/post-punk Einsturzende Neubauten στο Gazi Music Hall for old times' sake ή την εγχώρια κολλεκτίβα ATH KIDS (που βγάζει ότι πιο φρέσκο και συντονισμένο με την αλλοδαπή rap/hip-hop σήμερα) στο ...Μέγαρο Μουσικής.

Επέλεξα εν τέλει το δεύτερο (χάνοντας ίσως την τελευταία ευκαιρία να δω EN ζωντανά...), τόσο λόγω των εξαιρετικών εντυπώσεων της εμφάνισης τους στο περσινό Plissken όσο και της ειλικρινούς περιέργειας το πως θα διεξαχθεί ένα τέτοιο live στον συγκεκριμένο χώρο (συγκεκριμένα στην αίθουσα Banquet) και τι κόσμο θα μαζεύε (αν μάζευε δηλαδή δεδομένων των 15 ευρώ ως τιμή εισιτηρίου).

Φτάνοντας στον χώρο με την συνήθη και εξίσου θαραλλέα συνοδοιπόρο σε τέτοια events Eve Of Des (στην οποία ανήκει η φωτό παραπάνω), τα πράγματα βαίναν χαλαρά. Πλην ημών και αλλών 5-10 το πολύ ατόμων -μπορεί να λέω και πολλούς, έτσι;- που ξεχώριζαν σαν την μύγα μες το γάλα ηλικιακά (φωτογράφοι και ανταποκριτές από free press), το κοινό αποτελούνταν από περίπου 200 άτομα αυστηρα μεταξύ 12-13(;) και 18 ετών που βγάζαν selfies, χάζευαν τον πολύ καλό όπως πάντα αθηναίο παραγωγό Error404 στο warm-up σετ που κινήθηκε σε urban beats και παίζοντας ένα διαρκές κρυφτούλι με τους ταξιθέτες και τους σεκιουριτάδες όσον αφορά το άναμμα τσιγάρου (σύντομα το προσωπικό του χώρου εγκατέλειψε την ...απέλπιδα αυτή προσπάθεια).

Σύντομα σκυτάλη πήρε ο Joseph των ATH KIDS πίσω απ' το λαπτοπ για ένα μισάωρο dj set πριν το κυρίως μενού συνεχίζονας με φρέσκο hip-hop (πχ Drake και τα τοιάυτα) και τα πράγματα συνέχισαν αρχικά στους ίδιους ράθυμους ρυθμούς αν και ήταν προφανές πως η αδημονία της πιτσιρικαρίας να δει τους δικούς της ήρωες αυξανόταν από λεπτό σε λεπτό.

Στις πρώτες νότες του υπερ-χιτ των Migos 'Bad and Boujee' (τα είπαμε πρόσφατα για το Culture) αυτή η αδημονία μετάτράπηκε αυτοστιγμεί σε ενα οργιώδες πάρτυ καθώς 200+ ατομά χοροπηδούσαν τραγουδόντας ΟΛΟΥΣ τους στίχους. Και όλα αυτά μέσα στο Μέγαρο Μουσικής! Αν δεν το έβλεπα με τα μάτια μου δεν θα το πιστεύα με τίποτα. Σχεδόν ακόμα δεν το πιστεύω, Η πιτσιρικαρία "ψήφισε" και αυτό είναι το τραγούδι του 2017 (ναι, από τώρα) είτε μας αρέσει εμάς της "αρτηριοσκληριωτικής" "γερούσιας" που διυλίζουμε τον κώνωπα και γκρινιάζουμε για τα πάντα είτε όχι. Τέλος.

Λίγο μετά χαμηλώνουν τα φώτα και επι σκηνής εμφανίζονται όχι μόνο οι rappers των ATH KIDS αλλά και όλη η παρέα τους, οι κοπέλες τους και οι φίλες τους (μιλάμε για σχεδόν 30 άτομα επί σκηνής) και οι οποίοι θα παραμείνουν εκεί για όλη την διάρκεια του σετ χορεύοντας, γελώντας, πίνοντας και καπνίζοντας, βγάζοντας selfies, φωτογραφιζοντας το κοινό και πιθανότατα σίγουρα κοροϊδευοντας εμάς τους προαναφερθέντες 5-10 "μπαρμπάδες" που χαζεύαμε με γουρλωμένα τα μάτια την πιτσιρικάρία πάνω και κάτω απ' την σκηνή να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της τα πάντα.

#ATHKIDS #live #MegaroMousikis

A video posted by Lefteris Ko (@lkrory21) on Feb 11, 2017 at 1:09pm PST

Και όταν λέμε τα πάντα εννοούμε τα πάντα: τον χώρο και τις "συμβάσεις" του σε πρώτο επίπεδο, τι είναι πρέπον ή μη πρέπον γενικότερα και φυσικά φτύνοντας στα μούτρα τον περιρρεόντα ρατσισμό της εποχής μας (αν μπορεί να βρεί κανείς πιο ελπιδοφόρα εικόνα από το κουβάρι αυτό εθνικοτητών που φτιάχνουν μουσική για να χορέψει ένα αξισου "ετερόκλητο" εφηβικό κοινό, ας μου πει) για να στήσει ένα απίθανο πάρτυ στον πιο απίθανο χώρο υπό τους ήχους του απόλυτα ξεσηκωτικόυ hip-hop των ATH KIDS που βροντοφωνάζει "τώρα" και που κάνει σχεδόν οτιδήποτε άλλο παραγέται στην εγχώρια μουσική σκηνή (εξαιρουμένων κάποιων σχημάτων και καλλιτεχνών στην ηλεκτρονική σκηνή) να μοιάζει εξαιρετικά παρωχημένο και σχεδόν βαρετό.

Αυτή η οργιαστική εμφάνιση διήρκησε περί τα πενήντα λεπτά, κάλυψε όλα "τα hits" ('New Flame', 'Liz Gillies', 'Congo', κλπ) -μου έκανε επίσης μεγάλη εντύπωση πως το κοινό ήξερε και όλους τους στίχους στα περισσότερα τραγούδια και τους βροντοφώναζε-, έκανε ακόμα τους rappers (αδιαμφισβήτητοι αστέρες και πρώτοι μεταξύ ίσων οι Majin Cost και Kareem Kalokosh) να βραχνιάσουν και ήταν ταυτόχρονα τεράστιο "fuck you" και ένας γύρος θριαμβου, για τους ATH KIDS που ξεκίνησαν από τις γειτονιές της Αθήνας και κυριολεκτικά άλωσαν την πόλη μας, στρογγυλοκάθισαν στα σαλόνια της και αυτοανακυρήχθηκαν οι  βασιλιάδες της.

Δεν ξέρω τι θα φέρει το μέλλον των ATH KIDS και αν αυτό το ωραίο πράγμα που κάνουν θα καταλήξει κάπου (ελπίζω πως ναι) αλλά την συγκεκριμένη εμφάνιση, που θεώρω πιο πραγματικά ανατρεπτική από χίλια live punk συγκροτημάτων σε υπόγες και καταλήψεις, θα την θυμόμαστε για πάρα πολύ καιρό και τολμάω να κάνω πρόβλεψη πως θα αποδειχθεί ιστορική. Σε είκοσι χρόνια από τώρα οι τότε 35άρηδες - 40άρηδες θα λένε με νοσταλγία: -Ήσουν τοτε που οι ATH KIDS έκαναν "μπουρδέλο" το Μέγαρο; -Ήμουν.

[lkrory21's #Plissken2015 Part III]

Day 2 [06/06/2015]

Η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ ξεκίνα σχετικά αδιάφορα με βόλτα μεταξύ των άνευρων Waxahatchee της Katie Crutchfield στην κεντρική σκηνή μπροστά σε 20 άτομα και των αμερικανό-ιταλό-γερμανών Warm Graves στην Republic μπροστά σε άλλα τόσα. Μάλλον με κέρδισε ένα κλικ παραπάνω το sci-fi-delic rock (όπως χαρακτηρίζουν οι ίδιοι τo shoegaze που βασικά παίζουν) των δεύτερων. Βοήθησε και το επικό παλτό που φόραγε μεσημεριάτικα στον Ταύρο ο ένας εξ αυτών.

Perfume Genius. Το ότι ξαφνικά μαζεύτηκε κόσμος στην main stage για το μουσικό σχήμα του Mike Hadreas (κατά το ήμισυ πατριώτης όπως μας δήλωσε κα από σκηνής) που παραλληρούσε σε κάθε του κίνηση και γνώριζε και τους στίχους των κομματιών δείχνει ότι έχει αποκτήσει και στην Ελλάδα το δικό του niche κομμάτι κοινού. Προσωπικά δεν ξετρελλάθηκα και τόσο με το στήσιμο και την πόζα στην σκηνική του παρούσια αλλα δεν του λείπουν οι καλές ιδέες στην μουσική που φτιάχνει.

Liturgy. Δεν ξέρω αν με βάση το περιπέτειωδες ηχητικά The Ark Work (2015) μπορούμε πλέον να τους χαρακτηρίζουμε καν black metal (ή hipster black metal για τους πιο κακεντρεχείς). Παρ' όλα αυτά η εμφάνιση τους είχε καθαρά metal στήσιμο και ήχο, στο κοινό έκαναν την εμφανισή τους μπλουζάκια Mayhem, κλπ και αν και ξεκίνησαν άτσαλα και μπερδεμένα (μας δικαιολογήθηκαν πως μόλις πριν μια ώρα ήρθαν από το αεροδρόμιο), σταδιακά "πήραν μπρος", άρχισαν οι "ριφάρες" και έκλεισαν δυνατά. Μεγάλο ατού φυσικά ο drummer Greg Fox.

Pharaohe Monch. Ίσως το hip-hop να είναι πιο ξενο ως άκουσμα ακόμα και από τo metal στα αυτιά του κοινού του Plissken. Παρ' όλα αυτά παρέα με τον Boogie Blind στα decks και τον μαλλί - τουρμπάνι DJ Kameron στο δεύτερο mic, o κύριος Monch έκανε το καλύτερο που μπορούσε και νομίζω καλά τα πήγε με το "κλασικότροπο" νεοϋορκέζικο hip hop σε ένα σετ που έκανε "τικ" σε όλα τα "κουτάκια" -παλιά και νέα δικά του κομμάτια, throwback σε κλασικά κομμάτια, tribute σε αποθανόντα ράπερ (Nate Dogg), το απαραίτητο κοινωνικόπολιτκό μήνυμα, επίδειξη skills στα πικάπ από τον DJ, μια απίθανη μίμηση Busta Rhymes που λιώσαμε στο γέλιο- και έκλεισε με το μεγαλύτερο χιτ της καριέρας του ('Simon Says'). All good.

Νέγρος του Μοριά. Δεν είναι κρυφό ότι δεν βρίσκω τίποτα, μα τίποτα όμως, το ιδιαίτερο στο εγχώριο hip-hop. Παρ' όλα αυτά είχα αρκετή περιέργεια να δω τι σόι πράγμα είναι ο Νέγρος του Μοριά ωστέ να τρυπώσω με άλλα μόλις 20 άτομα στο Tunnel την ώρα που όλοι οι υπόλοιποι απολάμβαναν τους γκαραζοψυχεδελικούς Thee Oh Sees (ειδά τα τελευταία 15', εντάξει, καλή φάση, αντιλαμβάνομαι γιατί τους γουστάρει το εγχώριο κοινό τόσο αλλά τι χρειάζονται δύο drummers αμά παίζουν σχεδόν ακριβώς το ίδιο;). Το κάτι μεταξύ ραπερ και ρεμπέτη "slur" στις ρίμες και την ομιλία του ΝτΜ κόλλαγε ωραία πάντως πάνω στα σχεδόν "ληθαργικά" beats του Evan SBK (307 Squad) που δεν είχαν αυτήν την συνήθη διαφορά φάσης σε σχεση με τις παραγωγές του σήμερα.

Electric Wizard. Ξέρω, ξέρω, έχει την δική του σχεδόν εικοσάχρονη ιστορία στο doom/sludge metal το εγγλέζικο τρίο, εμένα μου φάνηκε όμως ότι έπαιζαν για 45 λεπτά το ίδιο κομμάτι των Black Sabbath. Εντάξει, το έπαιζαν ωραία τουλάχιστον και έτσι πέρασε ευχάριστα η ώρα μέχρι τον...

Andy Stott. Τι να λέμε τώρα, ε; Όσοι-ες στριμώχθηκαμε στην μια και στενή είσοδο του Aquarium (αυτό να το δούμε λίγο του χρόνου, ε, Plissken;) για να μπούμε να δούμε τον παραγωγό ξέρουμε τι ζήσαμε. O Andy πήρε, εύκολα, "κεφάλια" με το καθηλωτικό πειραματικό techno set του βασισμένο φυσικά κυρίως στα δύο άλμπουμ του στην Modern Love, Luxury Problems και Faith In Strangers. και δικαίως αποθεώθηκε από το κοινό. Κάτι μου λέει ότι θα γίνει συχνός επισκέπτης στα μέρη μας μετά από αυτό

Ariel Pink. Επιστρέφοντας έξω στην main stage βρίσκω όλους τους γνωστούς μου να χαζέυουν σιχτιρίζοντας τον Ariel και την τετραμελή μπάντα που έμοιαζε να έχει βγει από κωμωδία των 80s. Έκανε, λέει, μισή ωρα να ξεκινήσει λόγω προβλημάτων, κοροϊδεψε, λέει, τους Electric Wizard (σε άλλες εποχές και μπροστά σε άλλο κοινό η σκηνή θα είχε μετατραπεί σε λόφο από κουτάκια με κάτι τέτοιο) και έπαιξε χάλια. Καμία εντύπωση εδώ, αν αρχιζαν να μου λένε "πόσο το σπάει ο Ariel ρε", αυτό, ναι, θα ήταν όντως ανήκουστο. Εγώ πρόλαβα να ακούσω δύο κομμάτια στο τέλος (το αγαπημένο 'Not Enough Violence' και ένα instrumental φάση 70s prog band που το γύρισε σε AOR στα 80s), πριν μας παρατήσει σύξυλους, πλάκα είχε το πανηγύρι του απρόβλεπτου Ariel αλλά ήταν ώρα να πιάσω θέση στην μπαριέρα της Republic για τους...

Sleaford Mods. Η απόλυτη αποδόμηση του τι σημαίνει live. Ο Andrew Fearn μας χάζευε με το χέρι στην τσέπη, πέρασε την περισσότερα ώρα ανοίγοντας κουτάκια μπύρας ή βγαζοντας μας φωτογραφίες, που και που πάταγε και το spacebar στο laptop για να ξεκινήσει το επόμενο beat ώστε ο Jason Williamson να φτύσει -κυριολεκτικά και μεταφορικά- τους θανατερά καυστικούς στίχους του για τα κακώς κείμενα της σύγχρονης βρετανικής κοινωνίας. Δεν παρέλειψε να ειρωνευτεί και τους Mogwai. "What's that shit over there?" σχολιασε σε μια παύση καθώς οι σκωτσέζοι "άστραφταν και βρόνταγαν" στο main stage ενώ σε επόμενη φάση διεμήφθη η πιο αστεία στιγμή του φεστιβάλ (μαζί με την μίμηση Busta Rhymes από τον Pharaohe):

JW: Who's playing next door?

Κοινό: Mogwai!

JW: Jesus fucking Christ, are they still playing good?

Εννοείται πως τους λάτρεψα ακόμα παραπάνω.

Mogwai. Πίσω στην main stage οπου προλαβα τα τελευταία δέκα - δεκαπέντε λεπτά των πάντα καλών Mogwai (έχω την εμπειρία δύο - τριών live τους), ο γνωστός Mogwai-όλογος PHD Φαντασμένιος όμως λέει ότι ήταν καλύτεροι στην αρχή, δεν θα πω τίποτα άλλο εγώ, σύντομα θα τα μάθουμε όλα στο μπλογκ του.

Mikal Cronin. Το πολύ συμπαθητικό indie rock του αμερικάνου τραγουδοποιού και της παρέας του ήταν για μένα ότι έπρέπε για να κλείσει μουσικά το Plissken Festival 2015. Άντε και του χρόνου!

[Part I] [Part II]

[lkrory21's #Plissken2015 Part II]

Day 1 (05/06/2015)

Strand Of Oaks: Η Vicky τους είχε #1 πέρυσι εδώ στο παρόν blog, εγώ δεν τους έχω καν τσεκάρει δισκογραφικά. Τελικά όμως θα έπρεπε να το έχω κάνει ήδη αφού ήταν συμπαθέστατο ξεκίνημα για το φεστιβάλ, ωραία μουσική παρέα για την πρώτη μπύρα με τον ήλιο να μας βαράει κατακούτελα.

Xylouris White. Τους είχα δει και πέρυσι στο Resistance στην Γεωπονική και το Goats (2014) μου άρεσε πολύ, οπότε ήξερα λίγο - πολύ τι να περιμένω και δεν με απογοήτευσαν. Δεν με "απογείωσαν" όμως κιόλας όπως θα μπορούσαν να έχουν κάνει.

The Coathangers. Οι φίλοι μου λένε καλά λόγια για αυτές οπότε είπα να κάνω την πρώτη βόλτα προς την Republic σκηνή αλλα δεν είδα κάτι ουσίας πέρα από μια καλή διασκευή σε Gun Club. Εντάξει είχε πλάκα που άλλαζαν και όργανα μεταξύ τους σχεδόν σε κάθε τραγούδι αλλά ως εκεί.

Metz. Το πρώτο πολύ καλό live της μέρας. Το καναδέζικο τρίο δεν μάσησε από την ζέστη και τον ήλιο στην φάτσα τους και έπαιξε με πάθος κολασμένο punk rock έχοντας ως άξονα και τα δύο LPs τους ως τώρα. Επιβεβαίωσαν εύκολα ότι είναι από τα καλύτερα κιθαριστικά σχήματα νέας εσοδειάς

Tony Allen. Ο Brian Eno έχει πει ότι είναι ο καλύτερος drummer όλων των εποχών και πιθανόν χωρίς αυτόν το afrobeat του Fela δεν θα ήταν το ίδιο οπότε εννοείται ότι θα τον έβλεπα (για δεύτερη φορά). Πλαισιωμένος από μουσικούς που είχαν το 1/2 ή και το 1/3 της ηλικίας του, έπαιξε αυτό που θα περιμένε κανείς να παίξει, χωρίς εκπλήξεις.

Dalhous. Αλλαγή κλίματος στην Tunnel με το ντουέτο που ηχογραφεί στην Blackest Ever Black να γεμίζει τον χώρο με ομιχλώδη, πειραματική electronica φτιαγμένη από στρώματα από αποδομημένα samples ντυμένα με ωραία visuals στο background. Το δεύτερο καλύτερο live της ημέρας ως τώρα.

Austra. Ώρα να βγούμε από το Tunnel, λίγο αέρα ρε παιδιά, λίγο "φως". Οι καναδοί δεν μου λένε και πολλά (όσο έχω ακούσει) δισκογραφικά αλλά όσο τους είδα για ένα εικοσάλεπτο με κέρδισαν, απροσδόκητα θα έλεγα. Η synth pop/electronica τους λειτουργεί ωραία ζωντανά και η φωνή της Katie Selmanis βγαίνει καμπάνα. Στην πρώτη ευκαιρία θα ήθελα να τους ξαναδώ σε "κανονική" δική τους συναυλία.

Pharmakon. Η Aquarium σκηνή άνοιξε με τους καλύτερους οιωνούς τελικά. Όπως συνέβαινε και με τους Austra παραπάνω, οι ως τώρα ηχογραφήσεις της κατά κόσμον Margaret Chardiet ήταν εκτός του ραντάρ μου αλλά με την συγκλονιστική 20-25λεπτη εμφάνιση της (όχι ακριβώς live, κάτι σαν performance θορύβου θα το έλεγα) λουσμένη κάτω από το εκτυφλωτικό κόκκινο φως των panels της σκηνής, με αποστόμωσε. Well done, Margaret! Εδώ μπορείτε να πάρετε μια καλή ιδεα από το set της.

Savages. Τα κοριτσόπουλα έκαναν αυτό που θέλαμε να μας κάνουν και ελπίζαμε., να μας σαρώσουν  με το καλοπαιγμένο post punk τους. Ζωντανά "δουλεύει" ακόμα καλύτερα, μου άρεσε και το "ανδρόγυνο" στήσιμο της Jenny και η "δεν σας ρίχνω ουτε μια ματιά ρε" Gemma στην κιθάρα, και φυσικά μέχρι να φτάσουν να κλείσουν το σετ τους με τα ξεσηκωτικά 'Fuckers' και 'Husbands' ήταν πασιφανές (εμ, σχεδόν!) ότι ήταν η καλύτερη εμφάνιση συγκροτήματος για την πρώτη μέρα.

Evian Christ. Είχα υψηλές προσδοκίες για τον μικροκαμωμένο βρετανό DJ/παραγωγό που παρακολουθώ σχεδόν από την αρχή της καριέρας του και όχι μονο δεν τις γκρέμισε αλλά αντίθετα τις ξεπέρασε. Σκυμμένος πάνω από τα "τζιτζιμπλίκια" του με μπλουζάκι "Make Greece Acid Jamaica" έπαιξε το πιο περιπετειώδες dj set που έχω ακούσει εδώ και καιρό με εντυπωσιακές εναλλαγές από "καγκούριλες" (μέχρι τα όρια της gabba φτάσαμε) σε πιο θορυβωδεις στιγμές από αυτές που συνήθως μας χαρίζει η Tri Angle και από εκεί σε δικές του δημιουργίες.

[Part I] <> [Part III]

[lkrory21's #Plissken2015 Part I]

Το Plissken ξεκίνησε πριν πέντε χρόνια, συνεχίζει ακάθεκτο μεγαλώνοντας όμορφα και σταδιακά και έχει φτάσει πλέον εν έτει 2015 να είναι το μόνο σχεδόν εγχώριο φεστιβάλ (μαζί με το πάλαι πότε Synch Festival, ειδικά όταν γινόταν στο Λαύριο) που μπορεί και στέκεται επάξια δίπλα σε αντίστοιχα της αλλοδαπής, τηρουμένων των αναλογιών φυσικά, και έτσι πλέον δεν σκάμε από ζήλεια εμείς που έχουμε κόψει, προς το παρόν, τις συναυλιακές βόλτες στα εξωτερικά. Γνωστά αυτά.

Αξίζουν σίγουρα όμως συγχαρητήρια στην διοργάνωση για την αναδιάταξη του χώρου φέτος με την μετακίνηση της main stage στον εξωτερικό χώρο (σταμάτησαν τα ανούσια μέσα-έξω), την ύπαρξη και δεύτερης ανοικτής σκηνής - Republic, με σουρρεαλιστικό background πίσω από τις μπάντες το πέρα-δώθε φορτηγών, κλαρκς, κλπ. Ευτυχώς το βράδυ η προβολή visuals στον τοίχο της απέναντι βιοτεχνίας/αποθήκης την μεταμόρφωνε πραγματικά- και το στήσιμο της Aquarium σκηνής που ήταν η πιο όμορφα στημένη οπτικά σκηνή που εχω δει εντός ή εκτός Ελλάδος σε φεστιβάλ.

Η διάρθρωση δε του line-up καλύτερη από ποτέ, ελάχιστα overlaps (για μένα τουλάχιστον) και χωρίς τις ενίοτε αμήχανες "κοιλιές" του παρελθόντος που μας εκαναν να βολοδέρνουμε σαν τις άδικες κατάρες στους έξω χώρους, άλλωστε με τέσσερεις σκηνές (η Aquarium άνοιγε στις 10μμ βεβαια) στάνταρ υπήρχε πλέον κάτι ενδιαφέρον να χαζέψεις.

Απόλαυσα πολύ επίσης την πολυσυλλεκτικότητα στις αλλαγές, προσωπικά το βρίσκω απόλυτα φυσιολογικό να μπορείς να αράξεις π.χ. μόνο στην Main Stage και να απολαύσεις διαδοχικά τόσο διαφορετικά σχήματα και καλλίτεχνες μεταξύ τους όσο οι  Perfume Genius, Liturgy, Pharaohe Monch, Thee Oh Sees, κλπ.

Πάμε να δούμε όμως τι μάζεψε ο κουβάς από τις εμφανίσεις συγκροτημάτων και καλλιτεχνών στα δύο επόμενα μέρη: Part II, Part III

Σημείωση: Όλες οι φωτογραφίες και στα τρία μέρη από τον Αναστάσιο Τάτση (βλέπε επίσης φυσικά Ice_Eyes).

[Igen]

Επιστροφή στο blog (και οσονούπω και στις εκπομπές στον Poplie) -που έτσι ήσυχα και απλά στο μεταξύ έκλεισε 10 συναπτά χρόνια συνεχούς λειτουργίας πριν τρεις μέρες παρεπιπτόντως- μετά από μια αναγκαστική ανάπαυλα ενός μήνα για επαγγελματικούς λόγους.

Συνολικά μιλάμε για τρεις βδομάδες στην Βουδαπέστη και μία στο Γκντάνσκ με πολύ κούραση απο τα trainings τα πρωινά αλλά και πολλές (ωραίες) βόλτες τα απογεύματα-βράδια και τα σαββατοκύριακα.

Βόλτες λοιπόν (βοήθησε και ο καιρός, αν εξαιρεσεις την πρώτη βδομάδα στην Βουδαπέστη που έβρεχε), πολλές πάμφθηνες μπύρες σε ωραία μπαράκια (Josef K & Cafe Lamus με κέρδισαν στο Gdansk και τα συστήνω αν βρεθείτε εκεί) και στα περίφημα ruin bars της Βουδαπέστης (ρίχτε τις βόλτες σας στο διάσημο πλέον και αρκούντως φασαριόζικο Szimpla Kert αλλά προτιμήστε το πιο χαλαρό Ellato Kert ή το πιο προσεγμένο και χωρίς πολλούς ξένους ερασμίτες, φοιτητές, κλπ UdvarRom).

Βόλτα σε δύο δισκάδικα -Wave Music και Musicland- για την Record Store Day στην Βουδαπέστη (και άγχος μετά αν θα επιστρέψουν σώα τα βινύλια μέσα στο κτελ με φτερά που αποκαλεί αεροπλάνο η Ryanair), επίσκεψη στο κάστρο της Βούδα (πολύ τουριστίλα), εκδρομούλα στην Sopot (οι Πολωνοί μου την περιέγραφαν κάτι σαν την Μύκονο της Πολωνίας το καλοκαίρι αλλά ακόμα δεν είχε ανοίξει η σεζόν οπότε ήταν πολύ ήσυχα, έχει και τον μεγαλύτερο ξύλινο μόλο στην Ευρώπη 500+ μέτρα μήκος) και στο κάστρο του Malbork (πανέμορφο), επίσκεψη στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Stutthof (συγκλονιστική εμπειρία που θέλει σειρά ποστς από μόνο του) και άλλα πολλά.

Ευκαιρία και για συναυλίες θα έλεγε κανείς αλλά στο Gdansk (και τις όμορες πόλεις Sopot και Gdynia) δεν είχε τίποτα πραγματικά άξιο λόγου. Στην Βουδαπέστη έπαιζε μια Παρασκευή βράδυ ο Owen Pallett στο A38 (το οποίο επισκέφθηκα σε άλλη φάση, εξαιρετικός χώρος που δικαιολογεί την φήμη του: ένα παλιό ουκρανικό φορτηγό πλοίο μόνιμα αγκυροβολημένο στον Δούναβη που έχει μετατραπεί σε πολυχώρο με αίθουσα συναυλιών, μπαρς και εστιατόριο) αλλα δυστυχώς η καταρρακτώδης βροχή με κράτησε μέσα.

Ευτυχώς την επόμενη μέρα, ένα αρκούντως δελεαστικό line-up στο Trafo House με κόστος μόλις 2400 forint παρακαλώ (8 ευρώ) με αποζημίωσε και με το παραπάνω. Αφήστε δε την κωλοφαρδία, φτάνοντας στον χώρο ένα τέταρτο πριν την έναρξη αγόρασα το τελευταίο διαθέσιμο εισιτήριο.

8μμ ελεγε το πρόγραμμα, 8 παρά ήμουνα μέσα στον βαμμένο κατάμαυρο ευμεγεθή ψηλοτάβανο συναυλιακό χώρο που είχε και εξέδρες στην πίσω πλευρά με την μπυρίτσα μου στο χέρι (μόλις 590 φόριντ δλδ 2 ευρώ παρα κάτι), 8μμ νταν βγήκε στην σκηνή ο ούγγρος Modeo (εννοείται οτι δεν τον ήξερα ούτε σαν όνομα) για ενα ωριαίο σετ πειραγμένου techno, ενίοτε στα όρια της minimal dub.

Καλοφτιαγμένο και καθόλου μονότονο -βοήθησαν και οι guests μια κοπέλα που απήγγειλε κάτι στα ουγγρικά, η πιο απάλευτη γλώσσα του πλανήτη μακράν, στην έναρξη, το παραμορφωμένο από τα εφφέ βιολί του Jérôme Li-Thiao-Té ως συνοδεία στο τελευταίο μέρος του σετ αλλά και τα ταιριαστά visuals. Έχει ανεβάσει στο Youtube ολόκληρο το σετ απο την βραδιά οπότε μπορείτε να πάρετε και μόνοι σας μια καλή ιδέα.

Μόλις τελείωσε το σετ του Modeo ολοι μαζί βγήκαμε έξω για τσιγαράκι (το κάπνισμα απαγορεύεται δια ροπάλου παντού, ευτυχώς), άλλη μια μπυρίτσα και τα κεφάλια μέσα για τον βρετανό Sebastian Gainsborough aka Vessel. Δεδομένου ότι ήταν ο κύριος λόγος που πήγα στην συναυλία, μιας και τα δύο άλμπουμ που έχει ως τώρα στην Tri Angle με έχουνε κερδίσει, δεν με απογοήτευσε το ελάχιστο.

Ίσα ίσα, ήταν ένα πολύ δυνατό σετ στο οποίο ο Sebastian κράτησε τις ισορροπίες ανάμεσα στο πιο καθαρόαιμο techno του Order Of Noise (2012) και στο πιο πειραματικό και γεμάτο ήχους από ιδιόφωνα του Punish, Honey (2014), αρκούντως ξεσηκωτικό ωστέ να κάνει το κοινό -που είχε πλέον γεμίσει τον χώρο μπροστά στην σκηνή αλλά όχι ασφυκτικά- να πάλλεται και να συντονίζεται με τις εκρήξεις θορύβων και ρυθμών που έβγαιναν απο τα ηχεία.

Ακόμα ένα διάλλειμα για τσιγάρο και μπύρα και πάλι μέσα γιατί ήρθε η ώρα για τον headliner της βραδιάς. Πριν την συναυλία δεν θα με κατέτασσε κανείς ακριβώς και στους μεγαλύτερους φανς του αυστραλού στην καταγωγή αλλά μόνιμου κάτοικου Ισλανδίας Ben Frost.

Όχι ότι τον θεωρούσα κακό ή κάτι τέτοιο απλά δεν με συνέπαιρνε και τόσο -όσο για παραδείγμα την φίλτατη συναγωνίστρια στην περσινή Blogovision EveOfDes που έριξε δαγκωτό #1 στο A U R O RA ή άλλους φίλους.

H καθηλωτική εμφάνιση του στο Trafo όμως, βασισμένη στο προαναφερθέν A U R O R A (Mute/Bedroom Community) κατά κύριο λόγο, με έχει κάνει να αλλάξω γνώμη τελείως.

Αυτό δεν ήταν σετ, ήταν ένας βομβαρδισμός θορύβων, synth riffs και ρυθμών λουσμένος στα strobo lights (που δεν έκλεισαν στιγμή στην διάρκεια της μιας ώρας που κράτησε η εμφάνιση του Ben δημιουργώντας μια τελείως αποπροσανατολιστικη ατμόσφαιρα) με κερασάκι στην τούρτα μια σ-υ-γ-κ-λ-ο-ν-ι-σ-τ-ι-κή εκτέλεση του 'Nolan' με το οποίο έκλεισε το κύριως μέρος του σετ και εννοείται το χαρακτηριστικό ριφάκι του δεύτερου μέρους του εν λόγω "άσματος" μου καρφώθηκε στο κρανίο για μέρες (μην σας πω ακόμα!).

Για όποιον νομίζει ότι υπερβάλλω, ας δεί το βίντεο παρακάτω ή, ακόμα καλύτερα, ας περάσει μια βόλτα από το Ρομάντσο στις 23 Μαϊου.

Υ.Γ. H φωτογραφία του Ben Frost από το FB Page του Trafo.

[Awesome Night In Athens]

Ωραία τα live στην αρχή από γνωστούς μουσικής της πόλη μας (Lunar Miasma, Δ Δ, King Elephant), ακόμα καλύτερος στην συνέχεια ο Awesome Tapes From Africa (aka Brian Shimkovitz).

Χρησιμοποιώντας τα δύο βαλιτσάκια του με τις κασσέτες από την Αφρική και τα δύο tapes decks του, μας έκανε να ξεβιδωθούμε στον χορό και για δύο ώρες περίπου μας μετέφερε νοητά σε κάποιο σκονισμένο μπάρ - παράπηγμα κάπου στο Lagos ή στην Accra, κλπ. Όλα αυτά συνέβησαν την Παρασκευή 8/6 στο CAMP! στην Πλατεία Κοτζιά. More of this please!

[Noone in the corner has swaggers like Diplo]

Δεν ήμουν σίγουρος τι περίμενα από τον Diplo που έπαιξε χθες στο Kookoo Live Club. Κάτι μεταξύ "ό,τι 'ναι ναι", πανηγυριού και "καγκουρίλας". Ε λοιπόν αυτό συνέβει αλλά με την πιο θετική έννοια των όρων. Ενα γεμάτο δίωρο που ξεκίνησε με Major Lazer και έκλεισε με το 'Paper Planes' της M.I.A. (στο remix με το verse του Bun B;) να το τραγουδάει ολο το club. 

Ενδιάμεσα; Mainstream pop (Rihanna feat.Calvin Harris, κλπ), δικές του παραγωγές, παραγωγές της Mad Decent, moumbahton, πολύ (και βαρύ) dubstep, hip-hop (Kanye West, Jay Z, Gucci Mane, Waka Flocka, Lil' Wayne, Busta Rhymes), reggae/dancehall (Toots & The Maytals, Damian Marley, κ.α.), Blur(!), AC/DC(!!) και άλλα πολλά όλα μιξαρισμένα άψογα σε ενα απίθανο ενιαίο σετ.

Αν και Κυριακή βραδύ (βέβαια με την ανεργία στο 20% σχεδόν λίγη σημασία έχει αυτό πια) και μια από τις πιο κρύες νύχτες του χειμώνα φέτος στην Αθήνα, πολύ καλή η προσέλευση στο Kookoo (μα είναι όνομα τώρα αυτό;) με όλο τον κάτω χώρο γεμάτο + αρκετός κόσμος στον εξώστη. Είδα επιτέλους και Acid Baby Jesus και επιβεβαιώνουν τα πολύ καλά λόγια που ακούγονται για τις εμφανίσεις τους, πρέπει να ξανατσεκάρω.

Fail της βραδιάς; Τα ποτά στην τιμή των 10 ευρώ μόλις λες και είμαστε σε club της παραλιάκης το 2004. Ουστ!

Ένα είναι σίγουρο. Ο 33χρονος ξανθομπουμπούρας από το Mississipi ξέρει να στήνει τρελό πάρτυ. #welldone.

Diplo in Athens,GR

photos: 1.Diplo 2.Acid Baby Jesus.

[Crazy Karaoke]

Ούτε μια ώρα. Ένα sampler που απλά πατιόταν το play και ένα μικρόφωνο συνδεδεμένο σε reverb πετάλια. Σαν σίφουνας. Κάτι σαν punk rock karaoke/crooning αλλά με τους ήχους του βουτηγμένου στην "πειραγμένη" 80s synth pop We Have To Become The Pitiless Censors Of Ourselves, κλπ.. Θεός δηλαδή... Εύλογη και η απορία του @spaceagedisco: "Αναρωτιέμαι πως είναι ένα μάθημα του John Maus στο πανεπιστημιο". Πάρα πολύ καλός και ο The Boy ως support. Ίσως και καλύτερος από τον Maus με όρους "τυπικού live" αλλά είπαμε: John Maus is god.

Photo via @Yerasimos on twitter.

(Wanted Dead Or A)live: Oneohtrix Point Never

Πάντα θα μου διαφεύγει το γιατί events όπως το χθεσινό στο Bios αποδεικνύονται εντέλει υπόθεση 20-30 ατόμων στην Αθήνα ενώ σε οποιαδήποτε άλλη μεγάλη πόλη της Ευρώπης θα σχηματιζονταν ουρές γύρω απο το τετράγωνο (όπως έχει σχολιάσει εύστοχα ο φίλτατος Haunted Dancehall για άλλο event). Έφταιγε οτι ήταν Πέμπτη βράδυ; Ότι ταυτόχρονα έπαιζαν οι Swans στο Gagarin; Μπα. Μάλλον ότι τέτοιου είδου μουσική και ηχοι δεν έχουν κανένα πραγματικό έρεισμα στο μουσικόφιλο κοινό της πόλης. Anyway...

Στο ρόλο των support acts τόσο ο ΔΔ όσο και η Manekinekod αποδείχθηκαν παρα πολυ καλοί. Ο πρώτος αρκετά πιο ρυθμικός (με beats που έφταναν ενίοτε στα όρια των hypnagogic 80s) και πιο πολύ σε jam φάση αντίστοιχη σύγχρονων αμερικάνικων σχημάτων / καλλιτέχνων, η δεύτερη σε πιο "τυπικής μορφής" αλλά πάρα πολύ καλό πειραματικό electronica set ενώ τόσο η χρήση του φλάουτου όσο και η φωνή της σε ένα τραγούδι έδωσαν ποικιλία στο σετ της. Ας σημειώσω εδώ και τα πολύ ωραία συνοδευτικά visuals και στα δύο σετ.

Η συνέχεια βέβαια μας έστειλε (τουλάχιστον εμένα προσωπικά) στο ...υπερπέραν! Ο Oneohtrix Point Never (real name: Daniel Lopatin) μας χάρισε ένα μ-α-γ-ι-κ-ό 45λεπτο - 50λεπτο σετ που επιβεβαίωσε στο 1000% όλους τους διθύραμβους που διαβάζω κατά καιρους σε ξένα blogs / sites / περιοδικά. 

Μπλεγμένοι αναλογικοί ηχοι που σε κατέκλυζαν ολοκληρωτικά και σε "βύθιζαν" μέσα τους. Μια ζωντανή απόδειξη ότι η ηλεκτρονική μουσική τέτοιου ύφους δεν είναι κατ' ανάγκην (ή μόνο) "ψυχρή" αλλά απιστευτα συναισθηματική. Είχα πολύ καιρό να ζήσω τέτοια εσωτερική έκρηξη συναισθημάτων με αφορμή μια ζωντανη εμφανιση. Όταν δε το βλέμμα σου "κλείδωνε" στις διάσπαρτες στον χώρο τηλεοράσεις που έδειχναν πρωτόλεια digital γραφικά σε λούπες (υποθέτω του ίδιου του Daniel καθώς μοιάζουν πολύ με αυτά που ανεβάζει στο Youtube ως sunsetcorp), το "χάσιμο" και το "κόλλημα" παίρνανε πραγματικά απίστευτες διαστάσεις!

Η συνέχεια δε τελείως διαφορετική αλλά εξίσου ωραία! O παιδικός φίλος του Daniel, Joel Ford (βλ.επίσης και Tigercity) και 1/2 των Games / Ford & Lopatin, ειχε ήδη αναλάβει τα decks όταν ανεβηκαμε στον πάνω οροφο του Bios για ένα χορταστικότατο 80s-inspired dj-set μεν, καθόλου κιτς δε! Έπαιξε από Sandra ('Maria Magdalena', oh yes!) μέχρι Depeche Mode, Keep Shelly In Athens και άλλα πολλά σε ενα σετ με ειρμό και με τα κομμάτια όχι αυτούσια αλλά ωραία μιξαρισμένα και ενίοτε σε edits, extended versions ή/και pitched down. 

Υπο κανονικές συνθήκες αυτό το σετ (έργο κυρίως του Joel, προς το τέλος ασχολήθηκε ενεργά ο Daniel αφού κυρίως άραζε πινοντας το ποτάκι του και στέλνοντας μυνήματα στο κινητό του!) θα έβαζε φωτιά στην πίστα και θα έστελνε τον κόσμο σε ξέφρενο χορό μέχρι πρωϊας. Μπα... Ευτυχώς δύο πανύψηλες, όμορφες κοπέλες που έμοιαζαν να έχουν βγει κατευθείαν από την ταινία Modern Girls έβγαλαν την πόλη μας ασπροπρόσωπη...

Αυτά προς το παρόν...
...See Ya In The Pit!


Φωτος; 1.Manekinekod 2,3: Oneohtrix Point Never 4: (Joel) Ford & (Daniel) Lopatin (a.k.a. Games)

(Wanted Dead Or A)Live: Nothing Days Event II

Αρκετός κόσμος (θα μπορούσε να ήταν και περισσότερος) στο Bios για το Nothing Days Event II που άφησε ομολογούμενως ανάμεικτες εντυπώσεις σε αντίθεση με το πρώτο. Προσωπικά πέρασα πάρα πολύ καλα. Καλή παρέα + πολύ αλκοόλ + ωραίες μουσικές = Sunday hangover και αυτά τα άτιμα τα ντεπόν δεν  βγάζουν ποδαράκια να έρθουν κατευθείαν σε εσένα όπως θα ήθελε και η @EveofDes. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως...

....η οποία αρχη είχε τον έναν εκ των δύο θεσσαλονικιών Hana στο μόνο live set της βραδιάς. Ένα αρκετα ενδιαφέρον σετ γνωριμίας όπου στο πρώτο μισό κινήθηκε πιο "πειραματικά" ενώ στο δεύτερο μισό σε πιο ρυθμικά / techno μονοπάτια. Εκεί τα κατάφερε καλύτερα κατά την γνώμη μου ενώ και οι παρευρισκόμενοι συντονιστηκαν περισσότερο.Σίγουρα ο/οι Hana "δεν ανακαλύπτουν την Αμερική" μουσικά αλλά πάντως μπαίνουν σαφώς "στα υπ' όψιν". Άλλωστε ήδη ένα κομμάτι τους φιγουράρει στο συνοδευτικό CD του τελευταίου Wire παρακαλώ. Not bad for starters!

Αμέσως μετά τον εναν εκ των δύο Hana στην σκηνή η Μαίρη Τσώνη παρέα με έναν παραγώγο ντυμένοι με κουκούλες επιδόθηκαν σε κάτι μετάξυ performance, πρόζας και witch house το οποίο δεν έγινε αποδεκτό από το κοινό και με τον καλύτερο τρόπο αφού πριν καν ξεκινήσουν άρχισαν τα ειρωνικά σχόλια. Δεν μπορώ να πω ότι και εμένα με ικανοποίησε αυτό που είδα/άκουσα (μάλλον το ...αντίθετο!) αλλά καλό θα ήταν να αφήνουμε να γίνει κάτι πριν το κράξουμε και δεύτερον μαγκιά της και την θαυμάζω που δεν κούνησε ούτε βλέφαρο παρά τα όσα ακουγε και έκανε αυτό που ήθελε να κάνει.

Για την συνέχεια ο oOoOO από το San Francisco στο καλύτερο κατ' εμέ κομμάτι της βραδιάς. Έχω και εδώ επίσης την υποψία ότι το κοινό πάλι διχάστηκε ίσως γιατί -υποθέτω- περίμεναν "τυπικό" witch house και αυτός επιδόθηκε σε ένα χορταστικότατο σετ 1 1/2 ώρας γεμάτο βρώμικο hip-hop, πειραγμένα (σε σημείο που γίνονταν "αγνώριστα") r'n'b και mainstream χορευτικά κομμάτια και λίγο από juke/footwork με ονόματα όπως Rick Ross, Gucci Mane, Dizzee Rascal, Britney, Rihanna(?), κλπ να παρελαύνουν από το σετ. To "κούραζε" λίγο στιγμές - στιγμές αλλά και πάλι προσωπικά το καταδιασκέδασα. Δεν βλέπουμε συχνά τέτοια ωραία πράγματα στην Αθήνα, γαμώτο! [Ναι, μόνο σε εμένα αρέσουν αυτοί οι αχταρμάδες. Ναι, θα πάω να κοιταχτώ]

Με αυτα και αυτά εφτασε τρεις η ώρα για να βγουν οι Keep Shelly In Athens -για την ακρίβεια μόνο η Sarah- για το δικό τους dj set (Δεν ξέρω αν μπορεί να το πεις καν dj-set "τεχνικά" καθώς πρεπει να πάταγε μόνο το ...play στο Winamp ή κάτι τέτοιο) που ξεκίνησε έξοχα με Στέρεο Νόβα (να υποθέσω ως homage? Nice...) και κινηθηκε αρκετά συμπαθητικά με Games (a.k.a. Ford & Lopatin), Crystal Castles, κλπ για καμιά ώρα μέχρι να κλείσει με το μόνο δικό τους που "παίξανε" 'Running Out Of You' να αντηχεί στο σχεδόν άδειο πια Bios. Στα δικά μου αυτιά μια χαρά ήταν όλα αυτά -δεδομένων των συνθηκών, θα προτιμούσα να ήταν "κανονικό" live ή έστω "κανονικό" dj-set- αλλά νομίζω ότι η γενικότερη διάχυτη αίσθηση ήταν της απογοήτευσης. Άρα η αναμονή συνεχίζεται μέχρι να δούμε "τι ψάρια πιάνουν" ως Live act (στο πολύ ενδιαφέρον επερχόμενο Anorak Festival στην Θεσ/νίκη θα παίξουν live άραγε ή πάλι dj set? Who knows...).

Αυτά προς το παρόν...
...See Ya In The Pit!


Φώτος: 1. oOoOO 2. Sarah of Keep Shelly In Athens. Both via Acropolice.

(Wanted Dead Or A)Live: High Wolf, Lunar Miasma, Bruised Lee

Κυριακή βράδυ (23/1) στο Booze Cooperativa για τον γάλλο High Wolf (Winged Sun, Not Not Fun, κλπ) και τα "δικά μας παιδιά": το τρίο που ακούει στο όνομα Bruised Lee και τον Πάνο Αλεξιάδη (aka Lunar Miasma, βλ. επίσης Red Needled Sea).

Πρώτα απ' όλα ο χώρος (στον 2ο όροφο του κτιρίου) είναι πολύ πιο ταιριαστός για τετοια events από π.χ. το SIX D.O.G.S. όπου έλαβε το προηγούμενο event της Silence Fiction Society (Ducktails, Dolphins Into The Future) μιας και λόγω των αμφιθεατρικών καθισμάτων (υποθέτω εκεί γίνονται τα θεατρικά, κλπ που διοργανώνει ο χώρος) υπάρχει δυνατοτητα για όλους-ες να παρακολουθούν τα τεκταινόμενα. Δεύτερον, δεν είμαι σίγουρος αν ήταν θέμα μηχανημάτων ή ηχολήπτη ή και των δύο αλλά ο ήχος ήταν εντυπωσιακά πεντακάθαρος - αν και κάπως χαμηλά σε ένταση. Τρίτον, μάλλον ήταν από τις λίγες φορές που το πρόγραμμα δεν τράβηξε εις μάκρος με αναμονές μίας και δύο ωρών ανευ λόγου και αιτίας αλλά τηρήθηκε με ακρίβεια και γρήγορες εναλλαγές. Το μειονέκτημα εδώ ήταν τα πολύ μικρά σε διάρκεια σετς αλλά πρέπει να παραδεχθεί κανείς ότι αυτοί οι ήχοι δεν είναι και για χόρταση ούτε βλέπεις τους ...Grateful Dead. Άλλο αν έγω προσωπικά θα ήθελα να κρατούσε άλλο τόσο!

Πρώτοι εμφανίστηκαν οι Bruised Lee. Ένα τρίο που χρησιμοποιούσε μόνο μπάσο, ντραμς και moog/live electronics και κινείται σε καθαρά kraut δρόμους. Ένα μόλις 20λεπτο σετ όπου έπαιξαν ένα κ μόλις εκτεταμένο τρακ που "χτιζόταν" σταδιακά. Χωρίς να παραβλέπω σε καμία περίπτωση τα υπόλοιπα δύο μέλη της μπάντας που ήταν εξίσου καλοί, εντύπωση μου έκανε η Silver Bruise στα drums (παίζει και στις "γκαραζιέρισσες" Mongrelettes) και το άψογα μονότονο motorik beat που κράταγε. 

Στην συνέχεια ο Lunar Miasma για ένα 20λεπτο straight outta 70s synth / prog / avant electronics και τα σχετικά. Αναλογικοί ήχοι στα keyboards και ότι ακριβώς μας έμαθαν να αγαπήσουμε οι Klaus Schulze, o Edgar Froese και τα άλλα ..."παιδιά" σε μια σύγχρονη, όμορφα εκτελεσμένη βέρσιον. Δεν έχω παρακολουθήσει εκτενώς την εκτεταμένη δισκογραφία του (που εκτείνεται και σε κασσέτες, CD-Rs και τα σχετικά) -είδα επίσης στην σελίδα του στο myspace ότι επίκειται και σπλιτ κυκλοφορία με τους εξαίρετους αμερικάνους Expo 70, that's nice- μάλλον θα πρέπει να το κάνω!

Και μετά από ένα όχι και τόσο απαραίτητο (δεδομένης της μικρής διάρκειας των σετ) σύντομο διάλειμμα επι σκηνής ο γάλλος High Wolf (χωρίς αυτοσχέδια μάσκα δυστυχώς, διαβάζω στην συνεντευξη του για το Velvet ότι έχουν καταστραφεί αυτές που χρηιμοποιούσε) χρησιμοποιώντας ως "backing band" όλα τα παιδιά από τους Bruised Lee και τον Lunar Miasma! Δεν ξέρω κατά πόσο είχε προβαριστεί ή ηταν επιτόπου συνεργασία αλλά ως σύνολο δούλεψε πολύ δεμένα. Ο γάλλος έκανε τα δικά του λουπάρωντας ήχους από κρουστά, την φωνή του βυθισμένη σε εφφέ, παίζοντας μακροσκελή ψυχεδελικά/drone σχήματα στις κιθάρες, κλπ και οι υπόλοιποι μουσικοί συνόδευαν με σχετικά απλό τρόπο αλλά προσθέτοντας και δικές τους πινελιές στο όλο μιξ.

Σίγουρα το όλο σετ -που δεν ξεπέρασε τα 40 λεπτά και περιελάμβανε τρία κομμάτια όλα και όλα ενώ το κοινό τον "ανάγκασε" και σε encore όπου έπαιξε μόνος του ένα πιο κιθαριστικό κομμάτι- δεν είχε, όπως σωστότατα σχολίασε ο Kollaps από τους Noizine, καμία κορύφωση και καμία κλιμάκωση αλλά αυτό κατά την γνώμη μου δεν είναι απαραίτητα κακό και μάλλον όχι το ζητούμενο στις ενδιαφερουσες ψυχεδελικες / drone αναζητήσεις του συμπαθέστατου Γάλλου.

Να κλείσω δινοντας συγχαρητήρια στην ομάδα Silence Fiction Society (δεν τους ξέρω προσωπικά) για αυτό το άρτιο οργανωμένο event γεμάτο ωραίες μουσικές και ελπίζω φυσικά σε συνέχεια!

Αυτά προς το παρόν...

...See ya in the pit!

Y.G. Δυστυχώς ξέχασα την φωτογραφική μηχανή οπότε όλες οι φωτογραφίες παραπάνω είναι από τις αντίστοιχες σελίδες στο myspace.

[The Evolution Of Bass]

Πολύ καλό τελικά το χθεσινό From Dub To Dubstep στο Bios, έστω και άν όπως συμβαίνει στον εν λόγω χώρο αυτα τα events ξεχνάνε να ξεκίνησουν αλλά και να τελειώσουν (ή αυτό μας πειράζει γιατί ψιλομεγαλώσαμε πια;). Η προσέλευση δε συμπαθητική αλλά λίγη για event τετοιου βεληνεκούς και με τέτοια πληθώρα ονομάτων(+ την λογική τιμή 15/18 ευρώ) - ο Haunted Dancehall εύστοχα σχολίασε για το ίδιο event στο Λονδίνο η ουρά στην εισοδο θα έκανε γύρο το τετράγωνο. Από την άλλη βέβαια όλοι ξέρουμε τι συμβαίνει όταν το Bios "τιγκάρει" όποτε δεν μας χάλασε και τόσο αυτό.

Για αρχή η προβολή του αρκετά ενδιαφέροντος ντοκυμαντέρ για το dubstep με τιτλο BassWeight στον πάνω όροφο του χώρου. Ξεκινώντας από τους δρόμους και τα council estates του Croydon και φτάνοντας μέχρι το Αμστερνταμ, το Σάο Πάολο και το Τόκυο, μας έδειξε την πορεία του εν λόγω genre καθώς ξεπηδούσε από τα απομεινάρια του UK Garage ενώ συμμετέχουν πρωτεργάτες του είδους (Skream, Benga, Kode9, Digital Mystikz, The Bug, κλπ), η Mary Ann Hobbs αλλά και μκρότερα ονόματα. Πολύ αστείες οι σκηνές με Skream και Benga που μας αποκαλύπτουν μεταξύ άλλων πως το dubstep παραλίγο να ονομαστεί... "raggage" ("sounds like a disease").

H υπόλοιπη βραδιά κύλησε αναμενόμενα με μουσικάρες, αρκετές μπυρες και ακόμα πιο πολύ χορό. Anna Mystic με το πάντα εγνωσμένης ποιότητας reggae / dub (και από επτάιντσα) dj set της, ο Professor Skank μετά του βοκαλίστα του με πιο ζωηρό και "ζωντανά"  dub / dancehall, αψεγάδιαστη instrumental reggae από την θρυλική (και λίγα λέω) μπάντα των Upsetters με τον Scientist (που από μακριά και με την πετσινιά που φόραγε έφερνε λίγο του... Jay-Z!) να αναλαμβάνει την κονσόλα και το live dubbing -έπαιξαν μεταξύ άλλων το 'Money Money' (Horace Andy) και το 'Exodus' (Bob Marley)-. 

Και για την συνέχεια τα dj-sets: ο Pinch -που κοντεύει να γίνει resident dj στο Bios, δεν μας χαλάει όμως- "πήρε κεφάλια" για άλλη μια φορά με το σετ του(όπως πάντα μόνο βινύλια) ενώ τα ίδια έκανε και ο Mala που ξεκίνησε με καθαρόαιμη reggae για να το γυρίσει σε dubstep ενώ τους δύο τελευταίους συνόδευε έξοχα με απολαυστικότατο live mc'ing o Sgt.Pokes. Κάπου εκεί όμως είχε πάει 4:30 οπότε κ σήμανε η ώρα της αποχώρησης από το Bios αφού κόντεψα να κλεισω οκτάωρο (μεροκάματο κανονικό δλδ!). 

Ωραία πράγματα δηλαδή και αυτό που μου έμεινε είναι και μια ακόμα μεγαλύτερη προσμονή για το Scientist Launches Dubstep Into Outer Space που κυκλοφορεί στις 6/12 από την Tectonic Recordings του φίλτατου ξανθομπούμπουρα Pinch. Μέχρι τότε, "τσιμπήστε" άφοβα άλλο ένα δωρεάν mp3 από τον δίσκο:

Αυτά προς το παρόν... 
...See Ya In The Pit!


Φώτος: 1.O Skream σε σκηνή από το Bassweight. 2."The Evolution of Bass" artwork (via Bios) 3. Το εξώφυλλο του ...Launches Dubstep Into Outer Space.

'Killing The Vibe'

"Blink and you'll miss it" ήταν η χθεσινή εμφάνιση του Matt Mondanile (aka Ducktails, επίσης Real Estate, κλπ) και στην συνέχεια του βέλγου Lieven Martens (Dolphins Into The Future) στο SIX D.O.G.S. Συνολικά δεν κράτησαν και τα δύο σετς πάνω από μια ώρα ή και λίγο παραπάνω αλλά τελικά "ουκ εν τω πολλώ το εύ" αφού και οι δύο αποδείχθηκαν πολύ καλοί σε αυτό που κάνουν.

Ο πρώτος (που έχει χαρακτηριστεί ως 'poster boy for the hypnagogic pop trend' από το FACT) μας φιλοδώρησε κομμάτια από προηγούμενες δουλειές του (όπως το 'Beach Point Pleasant' με την απίστευτα κολλητική λούπα) αλλά και καινούργια με την κιθάρα και την φωνή να έχουν τον πρώτο ρόλο στο μεγαλύτερο μέρος. Ο δεύτερος χρησιμοποιώντας keyboards και κασσέτες με samples από κύματα και άλλα field recordings έπαιξε ένα πολύ new age / ambient σετ που, σε εμένα τουλάχιστον, θύμησε πολύ το Rainbow Dome Musick του Steve Hillage. Good stuff.

Αυτά προς το παρόν...
...See Ya In The Pit!

(Wanted Dead Or A)Live: Bios Is Eight - Saturday 18/9

OK, την δεύτερη μέρα του Bios is Eight τα πράγματα ευτυχώς ήταν πολύ πιο υποφερτά εντός. Όχι ότι έλειψε ο κόσμος (και πως θα γινότανε αυτό με το hype που περιβάλλει το A Sufi And A Killer και τον δημιουργό του;) αλλά ήταν σαφώς λιγότερος, ο εξαερισμός φαίνεται επιτέλους να λειτουργούσε ενώ η διαφορετική οργάνωση στο θέμα της εισόδου πήγε τα πράγματα στο άλλο άκρο: από το χάος της πρώτης μέρας πήγαμε σε ουρές τύπου ΙΚΑ/ΟΑΕΔ και αναμονές 50λέπτου για να εισέλθεις στον χώρο.

Onra with Buddy Sativa: Στο ρόλο που ανέλαβαν οι γάλλοι Onra και Buddy Sativa για έναρξη και προθέρμανση τα καταφέραν παραπάνω από περίφημα με τον πρώτο να αναλαμβάνει τα beats / samples, κλπ και τον δεύτερο να παίζει keyboards "ζωντανά". Χωρίς να τους έχω παρακολουθήσει ιδιαίτερα δισκογραφικά μέχρι πρότινος, με κέρδισαν προσωπικά με το δεμένο σετ τους που είχε ως αφετηρία και βάση το hip-hop αλλά κινήθηκε και σε πιο soul/funk/boogie ή ακόμα και φτάνοντας στιγμές - στιγμές στα όρια της space disco ενώ, αναμενόμενα, ανακατεύτηκαν και τα βιετναμέζικα samples του Chinoiseries. Good stuff.

Gonjasufi with The Gaslamp Killer: Το κυρίως πιάτο της ημέρας κατευθείαν από την έρημο της Nevada και το LA αντίστοιχα - ε , όχι ακριβώς, εντάξει, από περιοδεία τριών εβδομάδων στην Ευρώπη (Η εμφάνιση στο Βios ήταν η τελευταία πριν την επιστροφή τους στις Η.Π.Α). Η κακόφωνη, distorted, τεχνηέντως(;) άτεχνη έναρξη του σετ κάπως με ξένισε και με "ζώσαν τα φίδια" για μια μεγάλη απογοήτευση. Ευτυχώς όμως δεν συνέβει αυτό καθώς οι "καραγκιοζιές" (σε χαϊδευτικό τόνο η λέξη) του GLK σε συνδυασμό με την ράθυμη, σχεδόν spoken word εκφορά των στίχων από τον Gonjasufi (στιγμές - στιγμές πάντως ξεπηδούσαν και οι hip-hop καταβολές του) λειτούργησαν και συνδέθηκαν με έναν ιδιάζοντα, σχεδόν ψυχεδελικό, τρόπο.

Εν τέλει βέβαια, ο ας πούμε πιο "μυστικιστικός" χαρακτήρας" του άλμπουμ μετατράπηκε ουσιαστικά σε ένα "πανηγυρτζίδικο" (με την καλή έννοια!) live όπου ακούστηκαν αρκετά κομμάτια από το A Sufi And A Killer αλλά και κάποια καινούργια ενώ όσο περνούσε η ώρα άρχισαν να μπλέκονται και να δένονται πολύ έξυπνα και άλλα κομμάτια όπως Dr.Dre, Radiohead, Jimmy Hendrix(!) ή προς το τέλος ακόμα και dubstep (Rustie, Joker). Παρέα επι σκηνής και ένας τρίτος, ξανθός rastaman που τράβαγε με κάμερα τα τεκταινόμενα ενώ δίπλα τους και σχέδον σε όλη την διάρκεια του σετ παρούσα και η Ikonika (που χτυπιότανε συνέχεια και φαινόταν να γουστάρει τρελά την όλη φάση!) αλλά και τα "γαλλάκια" (!).

Ikonika: Και παρ' όλο που δεν είχε πάει και τόσο άργα (ειδικά για τα δεδομένα του χώρου), μετά το σετ των GLK και Gonjasufi εξαφανίστηκε το 60 - 70% του κόσμου από το Bios! Κρίμα, γιατί όσοι-ες υποψιασμένοι μείναμε απολαύσαμε την συμπαθέστατη και προσωπικά Sara να παραδίδει ένα εντυπωσιακά δεμένο dj set που "εμπλεξε" δικά της κομμάτια, πιο techno στιγμές, λούπες από την μουσική του Tekken και άλλα τέτοια ωραία που πραγματικά ήταν ότι έπρεπε για να "καθαρίσει" το κεφάλι από τα προηγούμενα και να αρχίσουν να κινούνται σώματα και πόδια επιτέλους. Δεν θα ήταν υπερβολή να πω πως η εμφάνιση της Ikonika ίσως και να ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη του διημέρου!

Αυτά!

Gonjasufi with Gaslamp - live at Bios 2010 (new track, poor video quality)

Αυτά προς το παρόν...
...See Ya In The Pit!

 Υ.Γ. O Kutmah τι να απέγινε άραγες;

(Wanted Dead Or A)Live: Bios is Eight - Friday 17/9

Οκτώ χρόνια λοιπόν για το Bios στην οδό Πειραιώς και το γιόρτασε με ένα διήμερο 17-18/9 γεμάτο ωραίες μουσικές αλλά και πολύ (και δικαιολογημένη) γκρίνια για τις συνθήκες, ειδικά για την Παρασκευή. Επειδή προσωπικά δεν βγήκα καθόλου έξω, δεν έχω ιδία άποψη για το τι διέμήφθη εκτός με τα "ντου", κλπ και πόσοι με ή χωρίς εισιτήριο μπήκαν στον χώρο αλλά σαφώς η κατασταση εντός ήταν σε αρκετές στιγμές τ-ρ-α-γ-ι-κ-ή από άποψη πολυκοσμίας, ζέστης, ατμόφαιρας, κλπ. Τι να πει κανείς, αν οκτώ χρόνια μετά δεν έχουμε λύσει τα βασικά...

Από την άλλη βέβαια, αν δεν στέκεσαι όλη την ώρα σαν βλάκας στις εισόδους κάθε αίθουσας με την ατελείωτη περαντζάδα ανθρώπων που πιο πολύ εμφανίστηκαν γιατί ήταν hip event παρά για την μουσική (σόρρυ αν αυτό ακούγεται "ελιτίστικο" αλλά είναι η αλήθεια) και κινηθείς λίγο πιο έξυπνα στον χώρο βρίσκεις αρκετό προσωπικό χώρο για να απολαύσεις τα τεκταινόμενα. Από την άλλη, ο πάρα πολύ καλός ήχος σε γενικές γραμμές σε όλο το διήμερο, η αυτονόητη χρήση και των δύο αιθούσων την Παρασκευή (δεν θέλω καν να φαντάστω την αναμονή αν έπρεπε π.χ. να αποσυνδεθούν τα μαραφέτια των Moderat για να συνδεθούν τα των Autechre... Ακόμη εκεί θα ήμασταν!) και η πολύ λογική τιμή εισιτήριου (που ανεμενόμενα κατέληξε σε sold-out) σίγουρα συγκαταλέγονται στα θετικά της διοργάνωσης.

Αυτά με τα διαδικαστικά... στα μουσικά τώρα:

Byetone: Εξαιρετική δίχως άλλο η επιλογή του Olaf Bender για έναρξη του διημέρου. Σχεδόν συχνοτικό minimal techno από αυτό που είχα καιρό να ακούσω και "βυθιστώ" μέσα του και από αυτό που ταυτόχρονα "λειτουργεί" με τον δικό του ιδιάζοντα τρόπο και στην "πίστα". "Κερασακι" φυσικά τα γνωστά συνοδευτικά visuals -προίόν του ιδίου- που σε υπνώτιζαν.

Moderat: Η ισχύς εν την ενώσει για το ντούετο των Modeselektor και του Sascha Ring των Apparat. Με επιλογές κυρίως από το ομώνυμο περυσινό άλμπουμ στην Bpitch Control και παρά το γεγονός ότι το όλο feeling της εμφάνισης  μου φάνηκε να παίρνει στιγμές - στιγμές μια σχεδόν επικίνδυνη(!) στροφή προς κάτι που προσομοίαζε σε πιο "πειραματικούς" Depeche Mode δεν νομίζω ότι απογοήτευσαν - το αντίθετο μάλιστα. Μιας και μάλλον ήταν η πιο "στρωτή" εμφάνιση του διημέρου και η αυτή λειτούργησε πιο πολύ με καθαρόαιμους συναυλιακούς όρους (με επίκεντρο βέβαια τον γόη Sascha πότε στα keyboards και πότε στην κιθάρα") από ότιδήποτε άλλο ήταν αναμενόμενο να κερδίσει πιο πολύ από όλα τον κόσμο που είχε στριμωχθεί στο Bios αλλά προσωπικά έμεινα στο "ναι μεν αλλά".

Rob Hall: Ο προσωπικός φίλος, συνεργάτης και ημιμόνιμο support act όλα αυτά τα χρόνια των Autechre σε ρόλο warm-up. Σύντομο σετ που κινήθηκε σε old skool / electro μονοπάτια με απαραίτητο πέρασμα και από τους Kraftwerk. Nice... Το σετ συνεχίστηκε και μετά τους Autechre φυσικά αλλά "τό μέν πνεύμα πρόθυμον, ἡ δέ σάρξ ἀσθενής".

Autechre: Επιτέλους! Η αναμονή χρόνων και χρόνων έλαβε τέλος, τα φώτα έσβησαν (δυστυχώς όχι τελείως όσο θα ήθελα και όπως θα τους έπρεπε κανονικά) και οι τραχείς ήχοι αυτοσχεδιασμένοι μέσα από το Max/MSP (υποθέτω) και άλλα μαραφέτια άρχισαν να ξεπηδούν από τα ηχεία. Επί μιάμιση ώρα (υπολογιζω ότι κάπου τόσο έπαιξαν, σορρυ αλλά κάπου "χάθηκα"), έμεινα προσωπικά ακούνητος εκεί κάτω από την "σκηνή" για να απορροφήσω αυτά που οι Rob και Sean μας προσέφεραν απλόχερα αυστηρά προσηλωμένοι στα μηχανήματα τους. 


Εν τέλει ήταν πιο πολύ εγκεφαλική εμπειρία (σε αυτό το επίπεδο πολύ ωραία τα περιγράφει ο Narita από την εμφάνιση τους στην Θεσ/νικη) παρά ζωντανή εμφάνιση με την τυπική έννοια του όρου -γιαυτό και ξένισε αρκετούς-ες και γιαυτό ίσως όσο πέρναγε η ώρα μειωνότανε ο κόσμος μπροστά τους-, το σετ των Autechre απέδειξε (έστω και υπό τις συνθήκες που έλαβε χώρα στο Bios, μια μεγάλη αποθήκη κάπου άλλου θα ήταν ο τέλειος χώρος για αυτό) ε-ύ-κ-ο-λ-α σε εμένα προσωπικά ότι δικαίως εδώ και 2 δεκαετίες βρίσκονται στην πρωτοκαθεδρία του πειραματικού ηλεκτρονικού ήχου και πως η αναμονή τόσων χρόνων δεν ήταν "επί ματαίω".

Autechre - 2' Excerpt from Athens show (audio)

Αυτά προς το παρόν...

...See Ya In The Pit!

[Attention!]

Τελικά τόσο στα "χαρτιά" ως line-up όσο και εκ του αποτελέσματος κρίνοντας ,το event του Σαββάτου 6/3/2010 στο Bios με King Midas Sound, Jamie Vex'd, Flying Lotus και The Bug (παρέα και ο Flowdan) δεν είχε τίποτα -μα τίποτα όμως;!- να ζηλέψει απο αντίστοιχα events στις Λόνδρες(!) και τα Λος Άντζελες που τα διαβάζουμε σε FACT και  Resident Advisor, κλπ και μας τρέχουν τα σάλια.

Θα συμφωνήσω και εγώ με την σειρά μου με τα παιδιά του Seagazing ότι ήταν best 20 euros spent for a live event εδώ και πάρα πόλυ καιρό και δεν υποβιβάζω με αυτό τα ενδιαφέροντα event / συναυλίες που έχουμε δει ως τώρα στη σεζόν που διανύουμε (Do Make Say Think, A Place To Bury Strangers, My Brightest Diamond, Kode9 / Joker, Pinch / Mary Ann Hobbs / Dorian Concept, κλπ). Απλά... we have a winner here!

Το υπόκωφο industrial dub των King Midas Sound που έπαιρνε κεφάλια ήταν η αρχή μόνο μιας γεμάτης βραδιάς. Ακολούθησε ο Jamie Vex'd με εξαιρετικό αν και πιο "τυπικό" dubstep σετ (που ως ειθισται πλέον ξέφευγε και σε πιο καθαροαίμα dance μονοπάτια) και την σκυτάλη να παίρνει ο Flying Lotus που εύκολα επιβεβαιωσε 150% δια ζώσης την φήμη που τον ακολουθεί Μαγική στιγμή - κλειδί λίγο πριν το τέλος του σετ του η μείξη Burial ('Fostercare') με Radiohead ('Idioteque'). Για το τέλος Kevin Martin ως The Bug παρέα με Flowdan δεν λοξοδρόμησε από ότι κάνει συνήθως (τουλάχιστον στις άλλες 2 φορές που τον έχω δει), δηλαδή heavy dubstep / dancehall με κύριο άξονα το London Zoo του 2008, οπότε σαφώς και δεν μας χάλασε. 

Well, 'nough said! Aπολαύστε ένα τραγούδι -που μας πρωτογνώρισε ο Pinch πριν δύο χρόνια στο Synch Festival- και  μας θύμησε πάλι το Σάββατο ο Jamie Vex'd παίζοντας ένα μέρος του στο set.

Kromestar - 'Attenshun' [mp3]

Αυτά προς το παρόν...

...See Ya In The Pit!